Terugkijkend op twee achtereenvolgende deelnames aan de Vierdaagse van Nijmegen stel ik vast dat de tweede toch zwaarder was dan de eerste. Het kan zijn doordat ik deze keer wat minder getraind had. Maar ik denk toch vooral dat de warmte me parten heeft gespeeld. Ik heb immers van meer mensen gehoord dat de temperaturen van vooral de eerste twee dagen hebben gezorgd voor de blaren. Vorig jaar heb ik tijdens de voorbereiding en de Vierdaagse zelf geen blaar gezien. Dit jaar was het na dag 1 al raak: elke kleine teen was aan de onderzijde voorzien van een, volgens de blarenverwijdermevrouw, fors exemplaar. Na dag 2 waren er nog eens drie bijgekomen en bleek ik een blaar van de dag ervoor volledig stukgelopen te hebben. Donderdagavond, toen ik maar eens op die behandeltafel ging liggen om de schade van dag 3 te bekijken, verzekerde ze me dat zij met zulke voeten de volgende dag niet onnodig zou gaan lopen en al helemaal geen 50 kilometer. Ik heb het natuurlijk toch gedaan en kon kort na twee uur mijn Dorien, die tot mijn blije verrassing woensdagavond al eens was langs geweest, in de armen sluiten en de gladiolen in ontvangst nemen.

Los van de pijn aan vooral de rechterzijde werd de vrijdag een prachtige dag. Bij de start trof ik buurvrouw Sylvia en haar wandelmaatje Gerrit, waarmee ik het eerste stuk ben opgetrokken. Maar ik heb ze op een gegeven moment toch achter me gelaten, omdat ik mezelf eraan had gewend vooral die eerste uren zoveel mogelijk tempo te maken en daarbij ook vooral de stoepen en fietspaden te gebruiken; daar had je beduidend meer ruimte dan midden op de straat. Om zes uur werd ik gebeld voor  de eerste bijdrage van die dag. Ik was net gearriveerd bij de karavaan van de collega's van Omroep Gelderland. Dat leek me dus een leuke reden om juist daar eens een gesprekje mee te gaan voeren. Helaas.....de meegezeulde apparatuur werkte niet. Waarschijnlijk omdat ik vlak bij een satellietwagen van de Gelderse omroep stond. Maar iets verderop werd het niet beter, waarop ik zelf besloot de apparatuur die dag niet meer tevoorschijn te halen. Wetende dat er naarmate de dag zou vorderen meer en meer met de mobiele telefoon gebeld zou gaan worden, zowel door deelnemers als publiek, waardoor het sowieso moeilijker zou worden om via de zender contact te maken. Voordeel was wel dat ik wat vaker op de slotdag in de uitzending kwam en de volgers dus nog meer op de hoogte kon houden van de vorderingen.

Ik heb tijdens de Vierdaagse ontzettend veel leuke dingen meegemaakt, die het lopen van de 50 kilometer toch wat minder zwaar maken. Er werd vreselijk veel gelachen en mensen die het zichtbaar moeilijk hadden kregen van alle kanten steunbetuigingen. Al was het maar een klein klopje op de schouder. Door de speciale t-shirts met het logo van RTV Oost, die speciaal voor de Vierdaagse waren besteld, was ik ook veel meer herkenbaar voor de andere deelnemers en dat bleek best goed te werken. Regelmatig werd ik aangeklampt door mensen uit Overijssel, die me succes wensten of gewoon een praatje kwamen maken; ook langs de kant.

Al met al heb ik, ondanks de blaren en zere benen, ook deze keer met ontzettend veel plezier meegedaan aan de Vierdaagse van Nijmegen. Op de laatste dag heb ik nog wat foto's gemaakt van taferelen langs de kant. Die zijn uiteraard bijgevoegd. Net als natuurlijk de bewijsfoto: het opgespelde eremetaal. En daarmee is een einde gekomen aan een dagboek dat ik de afgelopen maanden op deze plek heb bijgehouden. Dank voor alle reacties en steunbetuigingen en je weet het maar nooit.....wellicht tot volgend jaar!