Het lijkt nog ver weg, maar dat is slechts schijn. Voor je het weet is het half juli en wordt de Vierdaagse van Nijmegen weer gelopen. En ik zal er weer bij zijn. Voor de vijfde keer al weer.
De inschrijving voor de 97-ste editie van de Vierdaagse is een paar weken geleden begonnen. Van de leiding van RTV Oost heb ik groen licht gekregen om weer mee te doen. Er was gelukkig nog plek in het inmiddels bekende hotel, dus daar zal het niet aan liggen.
Vorig jaar was het vrij nat allemaal. Wat betreft de temperatuur was het lekker - niet te heet - maar die regen vormde toch een dompertje. Nu maar hopen dat het wat dat betreft beter gaat dit jaar. Want met die natte schoenen enkele uren lopen is geen feest.
Het is de bedoeling dat ik het weer op dezelfde manier ga doen als in voorgaande jaren. Dat betekent dus dat ik eind maart ga beginnen met trainen. Gewoon lopen langs provinciale wegen, maar natuurlijk ook hier en daar meedoen aan georganiseerde tochten. Zodat ik weer enthousiaste mensen uit Overijssel ontmoet, waarmee ik dan een gesprekje opneem voor het weblog. En dan tijdens de Vierdaagse zelf natuurlijk ook weer op zoek naar Overijsselaars.
Natuurlijk wordt de pedicure uit Delden weer uitgenodigd om plaats te nemen in de medische staf. En ik hoop dat mijn vorig jaar aangeschafte schoenen net zo goed blijven lopen als vorig jaar. Dat was met afstand de beste editie van de vier. Nummer drie was een tegenvaller waarbij ik onder meer een bloedblaar opliep. Vorig jaar had ik gelukkig met alleen maar één heel klein blaartje te maken.
Een paar weken geleden sloeg de schrik me nog om het hart, toen ik op een zaterdag wakker werd met een zere rechtervoet. Het was even hinken tijdens het boodschappen doen en het uitlaten van de hond, maar dat was te doen. Toen ik later op de middag mijn schoenen uitdeed, bleek het toch ernstiger dan ik had verwacht. Die voet was ontzettend dik geworden en deed ook steeds meer zeer. Uiteindelijk ben ik een week thuis geweest. De dokter schreef naast antibiotica ook rust voor en ook zonder dat voorschrift zou autorijden niet eens mogelijk zijn. Ik kreeg dagenlang niet eens een schoen aan. Op af en toe een pijnlijke steek in die buurt na is alles weer redelijk genormaliseerd.
Nu dus nog even lekker rustig aan en over een ruime maand gaat de turbo er weer op. Ik heb er zin in en hoop u weer veel leuke wandelverhalen en -foto's te kunnen leveren.