Heel weekend zonder stroom in Haaksbergen tijdens winter 2005: koude voeten alleen al bij de gedachte

Een heel weekend zonder stroom. Eten bij kaarslicht, dikke kleding aan in huis. Tijdens de winter van 2005 moeten de inwoners van Haaksbergen een paar dagen lang bivakkeren in eigen huis. Onder haast barbaarse omstandigheden. Alleen al bij de gedachte eraan, worden de voeten weer steenkoud.

Het sneeuwt al wel die vrijdag de 25ste november - vandaag exact vijftien jaar geleden - maar verder is er op dat moment nog geen vuiltje aan de lucht. Ja, een stroomstorinkje. Maar dat zal over niet afzienbare tijd wel zijn verholpen. Waarop we naar Enschede vertrekken. Onwetend van wat ons boven het hoofd hangt.

Het beeld van de sneeuw die dag in Overijssel,. In eerste instantie leverde het nog niet veel problemen op, later wel (Foto: RTV Oost)
Het beeld van de sneeuw die dag in Overijssel,. In eerste instantie leverde het nog niet veel problemen op, later wel (Foto: RTV Oost)

Als we eind van de middag huiswaarts willen, is het steeds harder gaan sneeuwen. Het lijkt ons daarom beter de avondspits te mijden. En gaan eten bij ons favoriete Turkse restaurant. Maar terwijl we ons tegoed doen aan de mediterrane delicatessen, kijken we steeds bezorgder naar buiten. De binnenstad van Enschede gaat intussen bedekt onder een dik pak sneeuw. Het wordt vast nog een hele toer om thuis te komen.

Sluipweggetjes

Vlak voordat we de snelweg A35 op willen rijden, zien we al dat het verkeer hopeloos vast staat. We besluiten dan maar binnendoor te gaan. Sluipweggetjes genoeg die voeren naar 'de Ster van Twente', zoals Haaksbergen zichzelf zo graag noemt.

Dat blijkt gemakkelijker gezegd dan gedaan. We rijden stapvoets en zien amper nog wat de weg is of de berm. Of erger: de sloot ernaast. Is dit normaal een tripje van circa twintig minuten, deze avond wordt het een helletocht die - in onze herinnering in ieder geval - een paar uur duurt.

Het verkeer loopt hopeloos vast en niet alleen op de binnenwegen (Foto: RTV Oost)
Het verkeer loopt hopeloos vast en niet alleen op de binnenwegen (Foto: RTV Oost)

Gestrand op oprit

Maar het lukt. We rijden opgelucht de straat in. Draaien de oprit op, maar... blijven halverwege steken. De stoep is spekglad geworden en wat we ook doen: we kunnen geen millimeter meer voor- of achteruit. Er zit niets anders op. We moeten de auto laten staan. Half op de oprit, half op de stoep. Gestrand in het zicht van de haven.

We weten intussen dat er sprake is van een stroomstoring. Maar Tukkers zijn van nature optimistisch van aard. De techniek staat ook al in 2005 voor niets. De stroomstoring duurt nu al een paar uur. Het kan dus niet anders of de lampen floepen straks weer aan. En kunnen we onze heteluchtverwarming weer op volle toeren laten draaien. Niet dus.

Aggregaten moeten inwoners van Haaksbergen van stroom voorzien. (Foto: RTV Oost)
Aggregaten moeten inwoners van Haaksbergen van stroom voorzien. (Foto: RTV Oost)

Het blijft de hele avond donker. Telefonisch hebben we ons intussen bovendien laten informeren dat het ongemak misschien nog wel tot morgen kan gaan duren.

Hoogspanningskabels geknapt

De storing is veroorzaakt doordat enkele hoogspanningskabels het hebben begeven onder een combinatie van ijsafzetting en harde wind. Juist omdat Haaksbergen aan het eind zit van een stroomketen wordt onze gemeente onevenredig zwaar getroffen. Daar waar de rest van Overijssel na enkele uren vaak alweer van stroom is voorzien, moeten wij het nog steeds zonder doen.

Hoogspanningskabels hebben het zwaar onder het gewicht van de sneeuw (Foto: RTV Oost)
Hoogspanningskabels hebben het zwaar onder het gewicht van de sneeuw (Foto: RTV Oost)

Extra lastig is dat ik net middenin een bescheiden pr-campagne zit voor het boek dat net enkele dagen eerder is gepresenteerd. Die zaterdagochtend zou ik naar Hilversum moeten. Aanschuiven in de radiostudio van Eddy Zoëy. Samen met Gorro, ex-gitarist van Jovink en de Voederbietels, en feitelijk de grote aanstichter van het boek.

Door schoorsteen groeten

Maar de auto staat nog steeds op de oprit. Op exact dezelfde plek waar we zijn gestrand. Zoëy legt aan zijn luisteraars uit dat het telefonisch moet. Zijn studiogasten zijn hopeloos ingesneeuwd, zo vertelt hij. "D'r ligt hier zo gruwelijk veel sneeuw dat we elkaar door de schoorsteen goei'ndag moeten zeggen", hoor ik Gorro vanuit Markelo over de radio tetteren. Zoëy kan er kostelijk om lachen.

Maar na het radio-intermezzo vergaat het lachen toch wel snel. Thuis is het steenkoud, er is geen radio, geen televisie. Geluk bij een ongeluk is dat de schoonouders in het buitengebied wonen. En daar is de stroomvoorziening als eerste weer operationeel. Omdat stroom voor het vee van boeren immers letterlijk van levensbelang is, ligt daar voor de nutsbedrijven de prioriteit.

Het is donker en koud in veel huizen in Haaksbergen. Buren komen bij elkaar bij de open haard, die warmte moet bieden. (Foto: RTV Oost)
Het is donker en koud in veel huizen in Haaksbergen. Buren komen bij elkaar bij de open haard, die warmte moet bieden. (Foto: RTV Oost)

Leger ingezet

Al is er overdag nog wel volop werk aan de winkel. Als binnenlandcorrespondent voor dagblad De Telegraaf zit ik in Haaksbergen deze keer wel heel dichtbij het vuur. Aan het eind van de middag wordt tijdens een persconferentie op het gemeentehuis bekendgemaakt dat het leger zelfs wordt ingezet. Wat inhoudt dat defensie veldbedden komt brengen die in de plaatselijke sporthal worden neergezet. Al wordt er overigens maar weinig gebruik van gemaakt.

Na een lange werkdag wacht 's avonds onverbiddelijk opnieuw een steenkoud huis. Niet zo koud als het tochtige studentenhuis ten tijde van de Elfstedentocht van 1985, maar toch.

Burgemeester Karel Loohuis in gesprek met inwoners van Haaksbergen (Foto: RTV Oost)
Burgemeester Karel Loohuis in gesprek met inwoners van Haaksbergen (Foto: RTV Oost)

Vertrouwen medemens

Die zondag overdag maak ik mijn verhalen voor de krant. Omdat een elektrische kookplaat het koken onmogelijk maakt, besluiten we ergens wat te halen. Was het nu een broodje shoarma of pizza? Hoe dan ook: wat altijd is bijgebleven, is het vertrouwen van de eigenaar van het eethuis in zijn medemens. We hebben onvoldoende contanten op zak en de pinautomaat van de bank weigert alle dienst. En in tijden dat een tikkie nog wat anders is dan een handig betaalmiddel zegt de eigenaar van het eethuis dat het geen probleem is: 'Kom gewoon later maar een keer betalen'. En dat tegen een klant die eigenlijk nooit bij hem komt eten.

Gelukkig wacht de volgende dag een andere pr-klus voor het boek. Aanschuiven bij een landelijk tv-ochtendprogramma. En omdat ik daarvoor 's ochtends in alle vroegte al in Hilversum word geacht aanwezig te zijn, houdt dat in dat we de avond tevoren een hotelletje mogen nemen. Een hotelkamer heeft zelden zo warm aangevoeld.

Pas in de loop van die maandag ziet het energiebedrijf kans de stroomstoring te herstellen. En wordt maar weer eens duidelijk hoe verwend we zijn als we het ineens zonder allerlei hedendaagse gemakken moeten stellen.

Geboortegolf

Het hele weekend al worden er grappen en grollen gemaakt. Dat er over negen maanden vast een geboortegolf wacht. Iedereen verveelt zich immers en je moet toch wat om het een beetje warm en comfortabel te maken. En wat blijkt negen maanden later? In augustus 2006 zien 42 Haaksbergse baby's het levenslicht. Tweemaal zoveel als in een reguliere maand. Herinneringen eraan hebben ze niet, maar dat ze nu deel uitmaken van het universum hebben ze wel te danken aan dat steenkoude horrorweekend...

Negen maanden na de stroomstoring wordt in Haaksbergen vaker dan normaal beschuit met muisjes gegeten. (Foto: RTV Oost)
Negen maanden na de stroomstoring wordt in Haaksbergen vaker dan normaal beschuit met muisjes gegeten. (Foto: RTV Oost)
Meer over dit onderwerp:
REGIO ENSCHEDE
Deel dit artikel: