nieuws

Weblog: Denise van der Vegte (22) uit Enschede

Hoihoi! Eerst even voorstellen; ik ben Denise van der Vegte, 22 lentes jong, en ik woon sinds een maand in Enschede, waar ik internationale bestuurskunde aan de UT studeer.
Ook ik ben een van de gelukkigen, die sinds de castingdag 21 april 2012 een uitnodiging voor de halve finale van de Miss Overijssel Verkiezing 2012 heeft gekregen. Het leuke van de Miss Overijssel Verkiezing is dat je vanaf dag 1 al mag ruiken aan het 'Miss-zijn'. De organisatie zet zich daar onwijs voor in, door bijvoorbeeld het organiseren van verschillende evenementen. Een goed voorbeeld hiervan is de actie voor het goede doel, afgelopen donderdag. Alle halve finalisten waren uitgenodigd om midden op het Boreelplein in Deventer een intensieve spinsessie bij te wonen, met als doel zoveel mogelijk geld in te zamelen voor de KWF Kankerbestrijding. De actie was groots opgezet, met onder andere de aanwezigheid van het glazen huis van Radio Deventer en natuurlijk de organisatie van Alpe D'HuZes, die zoveel mogelijk mensen probeert te inspireren de onmacht die de ziekte veroorzaakt om te zetten in kracht. Een onwijs mooie missie, en een geweldig initiatief, als je het mij vraagt!
Voor mij was het niet alleen een actie voor het goede doel, maar had de actie ook een persoonlijk karakter. Mijn vader is 2 jaar geleden, op 50-jarige leeftijd, overleden aan kanker. Op verschillende plekken in de hersenen waren tumoren gevormd. De chemokuren sloegen niet aan, en ook de bestraling was slechts een kwestie van tijdrekken, zodat papa in ieder geval zijn laatste feestdagen nog kon meemaken. Eind januari 2010 overleed hij, na een ziektebed van een jaar. Het eerste dat ik dacht toen we de uiteindelijke diagnose te horen kregen was; 'Dit kan niet!' Mijn vader was een goed mens, stond altijd klaar voor anderen. Hij werkte hard, en zijn familie betekende alles voor hem. Ik kon altijd ontzettend met hem lachen, wat had die man een gevoel voor humor! We deden ook altijd alles samen; samen op vakantie, samen spelletjes op zondagmiddag, lekker samen barbecueën en naar wedstrijden van het Nederlands elftal. Bovendien heeft hij nooit gerookt of ook maar enigszins gebruik gemaakt van andere middelen die een verhoogd risico op de ziekte met zich mee konden brengen. Ik vond het door dit alles niet eerlijk dat hem dit moest overkomen. Waarom hij?
Daarbij kwam ook dat hij nog geen maand daarvoor een post-master opleiding was begonnen, waarvoor hij alleen maar cijfers boven de 8 scoorde. Hoe kun je zulke resultaten leveren als je van binnen zo ziek bent, en dan ook nog in je hoofd? Wel was hij de laatste maanden veranderd volgens mijn moeder. Ik had daar zelf weinig van gemerkt, wel dat hij wat sneller geïrriteerd was dan anders, maar dat weten we allemaal aan de stress die de universitaire opleiding in combinatie met zijn drukke fulltime baan met zich meebracht. Al twee keer was er bloed bij hem afgenomen omdat hij regelmatig hevige hoofdpijn had. Tot twee keer toe werd er niks gevonden. Totdat mijn vader op een dag helemaal weg viel. Hij viel zomaar in slaap en reageerde nergens meer op. Pas vanaf dat moment werd het ziekenhuis ingeschakeld en kwam er iemand in actie. Het duurde wel lang voor de uiteindelijke diagnose gesteld was; de symptomen die mijn vader vertoonde leken in eerste instantie meer op die van een tekenbeet. Natuurlijk zag ik wel aan hem dat het niet goed ging, maar een beet van zo'n klein beestje zou zo'n stevige man heus wel overleven. Zo'n beestje past wel een miljoen keer in mijn vader! Toen het dus toch kanker bleek te zijn, stortte mijn wereld in.
Ik ben echt geen pessimist, ik sta heel positief in het leven, maar nog nooit overleefde een dierbare in mijn omgeving die ziekte. Toch hield ik hoop, net als m'n moeder en m'n zusjes, maar eigenlijk wisten we wel dat er geen weg meer terug was. Onmacht, verdriet, en angst. Hoe nu verder? Mijn vader veranderde niet alleen fysiek; de man die eens ruim 100 kg woog, lag er nu bij als een iel scharminkel. Natuurlijk werd hij ook kaal. Daarnaast kreeg hij kiemvrij voedsel, wat overigens niet te eten was en lag hij in quarantaine. Fysiek contact werd niet aangeraden, dus we konden zijn hand niet vastpakken of hem een kus geven. Verder veranderde mijn vader ook als persoon. Dit was voor iedereen het moeilijkst. Hiij begon dingen te vergeten; hij smeet de foto's van mijn zusjes en mij door de kamer omdat hij dacht dat we nooit kwamen, terwijl we een halfuurtje geleden pas vertrokken waren. Hij dacht dat hij slachtoffer was van een complot, en dat iedereen tegen hem was. Hij waande zich in een wereld waarbij hij zichzelf voorhield dat er niks aan de hand was; iedereen die zei dat hij ernstig ziek was, was gek. Voor de buitenwereld hield hij zich groot, maar hij moet zich vanbinnen vreselijk gevoeld hebben. Herinneringen en gevoelens vervaagden, tot hij uiteindelijk in een coma belandde. Zo zou hij nog 3 dagen in de hospice doorbrengen voor hij uiteindelijk stierf. De tumor drukte tegen de hersenstam, waardoor de ademhaling stopte. We waren er allemaal bij. Een emotioneel moment.
Om even terug te komen op de actie van Alpe d'HuZes; mede door mijn eigen ervaringen denk ik dat het heel erg belangrijk is om onderzoek te blijven doen, vooral naar de eerste symptomen die op kanker kunnen duiden, zodat de ziekte al in een vroeg stadium kan worden vastgesteld. Dan is de kans dat de behandeling aanslaat zoveel groter, en ik weet zeker dat daarmee heel veel mensen gered kunnen worden. Vanaf het moment dat mijn vader zijn eerste hoofdpijn kreeg tot het moment dat de diagnose op tafel lag, zat ruim een halfjaar tijd tussen! Soms vraag ik me af of hij nog hier zou zijn als dat proces veel sneller was verlopen.
Ik denk elke dag aan mijn vader. Ik zal hem nooit vergeten, en ik houd onwijs veel van hem. Het doet wel heel veel pijn als ik denk aan de toekomst; nooit zal hij zien met wie mijn zusjes en ik trouwen, nooit zal hij onze kinderen zien opgroeien, of met mijn moeder genieten van zijn welverdiende pensioen. Er zijn nog zoveel dingen die ik hem zou willen vragen, waar ik zijn mening over wil horen. Kon hij nog maar een keer boos op me worden wanneer ik weer wat doms uithaalde. Maar dat kan nooit meer.  Had ik maar meer genoten van die momenten samen toen hij er nog wel was. Was ik maar minder lastig geweest als tiener. Maar ja, toen besefte ik me dat alles niet, dat het samenzijn wel eens eindig kon zijn. Toen besefte ik niet hoe bijzonder elke dag eigenlijk is, en hoeveel meer we eigenlijk met z'n allen moeten genieten. Dat heb ik hier zeker van geleerd.
Ik ben niet gelovig, ik denk daarom ook dat er niks is hierna. Ik hoop het wel natuurlijk! Maar ik geloof niet in een overcrowded heaven waarbij iedereen maar blijft voortbestaan, en we elkaar allemaal weer gaan zien. Ik begrijp wel dat er heel veel mensen zijn die wel in het hiernamaals geloven, dat biedt vast veel steun, maar ik kan dat helaas niet. Daarom zal ik die moeilijke periode achter me moeten laten, het voor mezelf af moeten sluiten en het een plekje geven, en naar de toekomst moeten kijken. Ik doe heel erg m'n best, maar ik heb het er nog vaak moeilijk mee. Vooral op feestdagen, zoals mijn verjaardag afgelopen vrijdag. Ik vind het heel fijn om anderen over mijn vader te vertellen. Niet omdat ik wil dat mensen mij zielig vinden, maar ik wil dat mijn vader nooit vergeten wordt, want dat verdient hij niet.. Voor mensen in mijn omgeving lijkt het misschien alweer twee jaar geleden sinds het gebeurde, ze vragen nooit meer aan me hoe het nu gaat. Maar voor mij is het nog als de dag van gisteren dat ik dat lijntje op de monitor ineens horizontaal zag worden. Ik heb daarom op m'n pols een tattoo laten zetten.
Toen ik hem voor het eerst aan mijn beste vriendin liet zien, noemde ze het een 'vlinder op een stokje'. En dat is het ook. Voor mij symboliseert een vlinder een nieuw leven. Een klein rupsje verpopt zich, en komt dan uit. Een nieuw wezentje begint een compleet nieuw leven. Een nieuwe, frisse start. Net als de cocon hoop ik op den duur al het verdriet van me af te kunnen schudden en het achter me te laten. Die vlinder kan daarvan wegvliegen. Op dit moment ben ik nog bezig mijn cocon af te breken.  Ik hoop dat ik in de nabije toekomst eindelijk mijn vleugels kan uitslaan, op weg naar een nieuw leven.
Ik hoop dat ik met mijn verhaal steun kan bieden aan anderen die soortgelijks hebben meegemaakt, of op dit moment doormaken. Maar ik hoop ook zeker dat mijn boodschap aankomt bij degenen die op dit moment juist heel gelukkig zijn en helemaal geen verdriet hebben. Besef nu wat je samen hebt, koester het, en verlies het niet uit het oog!
Liefs,
Denise.

Heb je een nieuwstip of nieuwe informatie? Tip de redactie via WhatsApp of via de mail.