nieuws

Het vierde kruisje is een feit!

Zag het er anderhalve week geleden nog heel anders uit, het vierde kruisje is toch gehaald. En ik moet zeggen: het was niet heel erg moeilijk.
De dinsdag vóór de Vierdaagse kon ik nog nauwelijks lopen. Een dag later lag ik op een röntgentafel in het ziekenhuis, waar werd geconstateerd, dat niets gebroken of gescheurd was. En nu, op zaterdag 21 juli, kan ik met enige trots meedelen dat het vierde kruisje een feit is.
Ik had maar weinig geslapen in die laatste Nijmeegse nacht. Dat kwam natuurlijk mede door het gezellig samenzijn met Dorien, Richard en Shirley de avond ervoor. Nadat ik ze had uitgezwaaid vanaf de parkeerplaats bij het hotel moest er natuurlijk nog verslag gedaan worden van die donderdag. Al met al liep het tegen half elf voordat ik horizontaal ging. Normaal gesproken begint de avond dan pas, maar in deze week was toch echt sprake van een latertje.
Gelukkig ging de wekker op tijd en pakte ik snel de spullen in die niet meer nodig waren. Dorien had de avond ervoor het leeuwendeel aan rotzooi meegenomen, dus dat scheelde veel. Met een goed ontbijt in de maag en een lunchpakket in de rugzak werd ik om 04.07 uur gescand voor de laatste etappe. Mijn jasje zat ook in de rugzak, want het was niet echt koud en de voorspellingen waren gunstig.
Tegen zessen kwam ik in contact met Jan Siemerink en Edwin Fransen uit Oldenzaal. Jan had me herkend en sprak me aan. Ik wist gelijk twee mensen te hebben voor de uitzending bij Bert en ben dus met ze meegelopen. En ik geef toe dat ik blij was dat Bert zich eindelijk meldde, want dan konden we even stil gaan staan voor een gesprekje. Foei, wat hadden die twee een tempo! Ik heb ze nadien de verdere dag ook niet weergezien.
Het eerste stuk van de laatste dag is voor de lopers van de 50 kilometer betrekkelijk saai. Je loopt over dijken, tussen velden door, af een toe een dorpje en dan maar weer eens een dijk. Hoe anders werd dat toen eerst Beers en later vooral Cuijk zich aandienden. Wat een feest is het steeds maar weer om daar doorheen te lopen. Duizenden en nog eens duizenden mensen staan je daar toe te juichen. Vlak voordat ik Cuijk binnenwandelde was het tijd om me in de uitzending van Marissa en Bert te melden. Ik ging op zoek naar wandelaars uit Overijssel, maar die leken ineens van de aardbodem verdwenen. Steeds als ik vroeg om mensen uit onze provincie was het ''wat denk je zelf'' van een mevrouw met een grote Friese vlag om haar hoofd, ''ik dach 't niet hè'' door een honderd procent westerling of ''waar ligt dat Overijssel van jou'' door weer een andere lolbroek. Ik heb uiteindelijk maar besloten het zoeken te staken en gewoon zelf een leuk gesprek te voeren.
Vanaf Cuijk is het nog een lang stuk langs water, waarna de eigenlijke zegetocht naar de Via Gladiola kan beginnen. Zo'n beetje één lange weg richting finish. En als je weet dat je steeds dichterbij komt, duurt het toch steeds langer voordat je er bent. Onderweg langs de kant natuurlijk meerdere bekenden gezien en gesproken. Maar ook onbekenden, zoals een dame die mijn naam riep. Geen idee wie dat was, maar ik ben naar haar toegelopen en toen bleek het de vrouw van één van de Oldenzalers van die ochtend te zijn. Zo snel kan het gaan. Ik mag inmiddels zeggen uit ervaring te spreken dat de intocht een niet na te vertellen ervaring is. Je wordt zo ontzettend voortgestuwd door al die mensen, dat je niet ineens meer voelt dat je ergens pijn hebt.
Tegen half twee passeerde ik de finish en toen moest ik echt op zoek naar een gelegenheid om mijn blaas te ledigen. Je krijgt zo'n dag heel wat binnen aan water, sportdrank, bouillon (gewoon bij mensen in de tuin en, op het moment dat je het bekertje vastpakt en dus net te laat, ''Pas op! Het is heet'') en watermeloen. En het vinden van een plaszuil is nog niet makkelijk in zo'n enorme mensenmassa. Maar nog ruim voor het nieuws van 14.00 uur kon ik me in de uitzending bij Piet-Cees afmelden en het kruisje voor de vierde keer in ontvangst nemen. Voor de liefhebber heb ik dat geluidsfragment toegevoegd.
Waarmee alweer een einde is gekomen aan een wandelperiode van enkele maanden. Zoals ik al vaker heb gezegd gaan de schoenen morgen weer de kast in. Vandaag staan ze nog te luchten in de tuin. Maar ik heb zeker de intentie om volgend jaar weer mee te doen en te gaan voor het eerste lustrum. Omdat ik zeker weet dat ook dan weer heel veel mensen uit Overijssel meedoen en het maken van leuke radio en het bijhouden van een weblog dus zeker vruchten zal afwerpen.

Heb je een nieuwstip of nieuwe informatie? Tip de redactie via WhatsApp of via de mail.