Een mooie plek om te sterven

“Een hospice, dat is toch een plek waar mensen doodgaan?” “ Eh -  ja”. “Zal wel geen topsfeer hangen daar”.

Mijn dochter, psychiatrisch verpleegkundige, is echt wel wat gewend. Maar TV-opnames in een hospice, dat lijkt haar niets! Voor Het Hiernumaals filmde ik vorige week in ’t Huis aan de Vecht in Hardenberg. Er was één gast. En ja – deze man heeft niet lang meer te leven. Maar van een benauwende sfeer was absoluut geen sprake. En ik hoefde er ook niet op mijn tenen te lopen. Er werd zelfs gelachen! ’t Huis aan de Vecht is wat dat betreft net een gewoon huis. Er wordt koffie gedronken en TV gekeken. Vrijwilligers doen de was en de boodschappen. Hetty neemt aardbeien en een zoute haring voor meneer S. mee, want daar had hij zin in.  Meneer S. geniet vanaf zijn bed van de Olympische Spelen. “Ik heb zelf ook altijd gesport”.  En bloemen, daar houdt hij ook van. Op het nachtkastje naast hem staat een prachtig boeket zonnebloemen naast de regionale krant. Ook de tuin staat vol prachtige zomerbloeiers. Het hospice is licht en modern ingericht. Vanuit de woonkamer heb je een adembenemend uitzicht over de Vecht. Tot laat in de avond werpt de zon haar stralen naar binnen. Waar Blof zingt… Een mooie dag voor de dood, zou je haast zeggen …Een mooie plek om dood te gaan.

Maar doodgaan is niet feestelijk. Dat weten de vrijwilligers die er werken ook. Vaak hebben ze zelf intense ervaringen rondom het levenseinde opgedaan. Ik maakte kennis met Hetty, Els en Dineke.  Drie prachtvrouwen die zeer gemotiveerd de gasten verzorgen, de was wegwerken, de familie opvangen, of er gewoon zijn. Want dat is de kracht van dit huis: er zijn mensen die een eindje met je oplopen op weg naar het onvermijdelijke einde. Voor als thuis sterven geen optie is.

Deel dit artikel:

Reageren