De no-nonsense blik van cultuurmaker Nicolas Mansfield op cultuur in Nederland

Cultuur krijgt een andere functie in dit nieuwe tijdperk. Cultuurmaker Nicolas Mansfield ziet de rol van cultuur in de toekomst heel helder. Hij nam noodgedwongen meer dan een jaar afstand van de Nederlandse Reisopera in Enschede en zijn dynamische rol in de culturele sector. Sterker nog, nu leidt zijn liefde voor het Nederlandse culturele landschap naar meer politieke ambities.

"Ik vind cultuurbeleid heel interessant, ik vind het publiek heel interessant en politiek ook." Zijn no-nonsense blik en lange ervaring als cultuurmaker in Nederland van cultuurmaker maakt dat hij er een heldere en vaak onconventionele visie op nahoudt.

Herstel

In de zomer van 2019 kreeg Reisopera-boegbeeld Nicolas Mansfield een hersenbloeding. Het herstel duurde en bood vele inzichten. En het gaat weer goed met hem. Heel goed zelfs, zegt hij zelf.

Nicolas Mansfield was jarenlang directeur en artistiek leider bij de Nederlandse Reisopera in Enschede. Hij loodste de organisatie door de zwaarste bezuinigingsronde ooit en kromp van een muziek- en operabedrijf van ruim honderd mensen naar een flexibele club die per productie groeit naar de bij die productie passende grootte. Hij deed dat alles met zekere hand. Met passie en visie. En, met succes.

Lef

De naamsbekendheid van Nederlandse Reisopera werd groter, bezoekersaantallen groeiden en Mansfield programmeerde met lef. Want wát je doet is belangrijker dan wie we zijn, liet hij zelf optekenen in een afscheidsinterview. Precies die combinatie tekent de tot Nederlander genaturaliseerde Brit. Een man met een klassieke zang- en vioolachtergrond. Een man die weet wat niet opgeven en je 'vastbijten in muziek' betekent.

In deze portrettenserie SPUNCK ga ik op zoek naar Overijsselse artiesten en kunstenaars om te vragen hoe het nu eigenlijk met ze gaat? En hoe zij verwoorden wat ze te vertellen hebben. Deze keer bezoek ik Nicolas Mansfield.

Nicolas Mansfield bij de Nederlandse Reisopera (2013 - 2021) (Foto: Marco Borggreve © Nederlandse Reisopera)
Nicolas Mansfield bij de Nederlandse Reisopera (2013 - 2021) (Foto: Marco Borggreve © Nederlandse Reisopera)

Als we de koffie op hebben, de regenboogchocolaatjes en krentenbollen in de kast gepakt, maken ook wij een wandelingetje. Nicolas Mansfield blijkt een fervent wandelaar. En zo komen we, al wandelend, bij zijn toekomstwensen. Hij schrijft op wat hem de laatste jaren overkomen is, hoe je van een diep dal naar de top van de tweede berg kan klimmen.

Politiek

Een boek! riep ik enthousiast, maar Nicolas pretendeert niets. "Of iemand er een boek van wil maken, zien we dan wel weer." Hij heeft hoe dan ook veel te vertellen. En hij heeft, en dat verbaast me eigenlijk niet, politieke ambities. Natuurlijk heeft hij die. Hij houdt van cultuur, het culturele landschap, van het publiek en van politiek. Hij vind cultuurbeleid razend interessant. Landelijk. Het past bij zijn visie op wat cultuur moet zijn – die diepgaand en breed is. En hij is natuurlijk veel te geïnspireerd en teveel een cultuurmaker om stil te zitten.

Ik vroeg Nicolas Mansfield naar wat hem raakt in kunst en cultuur. Maar het gaat niet over ‘raken’, vindt Nicolas. "Dat is bijna neerbuigend en net als het uitlenen van een boek. Alsof jij beslist wat een ander moet weten. Ik noem het liever delen." Ik begrijp wat hij bedoelt. Maar hij begrijpt ook wat ik bedoel als ik zeg dat ik mensen wil ‘raken’. Het is natuurlijk omdat we iets willen betekenen met wat we doen, iets in beweging willen zetten. Iets willen laten zien dat ons beweegt. Willen delen.

Nicolas heeft op mijn verzoek fragmenten uitgezocht, waarbij hij het verhaal wil vertellen. Geen klassieke stukken van de door hem geliefde Nederlandse Reisopera. Waar hij steeds weer programma samenstelde dat een breder publiek dan ooit aansprak. Nicolas Mansfield trekt het ook hier breder: A Whiter Shade of Pale van Procol Harum, een Britse documentaire van de laatste 14 dagen van een zwarte man die in Mississippi State Penitentiary op deathrow (dodencel) zit, zeer waarschijnlijk onschuldig, en hij koos een ontroerend Nederlands liedje van Stef Bos…

Kijk maar, SPUNCK over Nicolas Mansfield.

Meer over dit onderwerp:
CULTUUR SPUNCK
Deel dit artikel: