Twentse 'bonusmoeder' Ingeborg apetrots nu 'gastzoon' Joël zijn droomtransfer maakt

De eerste keer dat hij voor de deur stond, maakte Joël Drommel meteen een verpletterende indruk. En dat terwijl Ingeborg Kuys eigenlijk helemaal niets met de voetbalwereld had. Maar de klik was wederzijds en ze hebben altijd contact gehouden. Dat Joël Drommel met zijn droomtransfer ineens de duurste keeper ooit in de Nederlandse competitie is? 'Bonusmoeder' Ingeborg uit Enschede maakte Drommel van dichtbij mee en kijkt er daarom niet van op dat hij nu is doorgebroken tot het hoogste niveau. "Met zijn enorme drive hebben we er nooit aan getwijfeld dat hij er wel zou komen."

Een jaartje of vier fungeerde 'Huize Brager' als gastgezin voor jeugdige voetballers van FC Twente. Talentvolle jongeren die tijdelijk onderdak werd geboden tot ze eigen woonruimte hadden. 'Toppers', zoals Ingeborg ze noemt, als Ishan Kort en de Zweed Lukas Browning. Het gezin Kuys bewaart er goede herinneringen aan. Al was de grootste klik er toch wel met Joël Drommel, de eerste in een reeks van tientallen 'gastkinderen' van FC Twente.

Ze kan zich de eerste keer dat ze oog in oog met de boomlange keeper stond nog als de dag van gisteren herinneren. Het is dan eind maart 2014, op de dag dat een van haar eigen zoons jarig is.

Goede entree

Joël torent enkele tientallen centimeters boven haar uit, blikt Ingeborg in een verhaal op Facebook terug op die bijzondere tijd. "Er komt echt wat binnen. Opvallend is niet alleen zijn lengte, maar ook zijn korte kapsel. Ongetwijfeld geknipt volgens de allerlaatste trend. Ik moet er even aan wennen, eerlijk gezegd. Met een belangstellende blik kijkt hij mij aan. 'Hoi, ik ben Joël. Joël Drommel. Gefeliciteerd met de verjaardag van uw zoon. Dat doet hij goed, dacht ik bij mezelf."

Het dan zeventienjarige voetbaltalent wordt liefdevol in het gezin opgenomen. "Hij toonde zich bewonderenswaardig flexibel. Heeft een uitzonderlijk goed aanpassend vermogen."

Binnen de kortste keren voelt Joël zich thuis. Met zijn 'gastbroers' gaat hij gamen en hij toont zich niet te beroerd om de handen uit de mouwen te steken. "Hij haalde met liefde boodschappen voor me. Onderweg van het trainingscentrum op weg naar huis appte hij nieuwsgierig wat we die avond eten. En stond hij even later, de geur opsnuivend, in de deuropening van de keuken. 'Och, wat ruikt het hier weer lekker moedertje'."

'Beste keeper'

Maar wat vooral opviel was de enorme drive die Drommel tentoonspreidde. "Wat een spirit en eager, wat een doorzettingsvermogen en wat een karakter. Hij had een heel duidelijk doel voor ogen. 'Ik word gewoon de beste keeper van Nederland', zei hij. Zo'n opmerking klinkt vooral in Tukkerland al gauw arrogant, maar wij groeiden mee in deze bijzondere voetbalwereld en weten intussen dat deze houding nodig is om dat doel te halen."

Daarvoor moet bij Drommel alles wijken. "Alles wat hij doet, iedere keuze die hij maakt, is daarop gericht. Hij drinkt watertjes en doet graag even een theetje, geniet zichtbaar van gezonde maaltijden met verse pasta bolognese als absolute favoriet. Joël vertrekt al anderhalf uur voor de training en hij blijft altijd na in het krachthonk.

En in onze achtertuin gaat zijn training gewoon door. Hij leert onze jongens keepen, doet tussendoor nog wat push-ups. Ze spelen blootvoets in het gras en hij houdt balletjes hoog. Ja, deze jongen komt er wel. Dat was voor ons vanaf de eerste minuut zo klaar als een klontje."

Verknocht

Slechts een klein half jaar woonde Joël bij het gezin. "We hebben hem bij zijn verhuizing nog geholpen met wat praktische zaken. Maar ook daarna is er altijd contact gebleven. Af en toe komt hij een pastaatje of een theetje doen.' Even naar m'n moedertje uit het oosten', zegt hij dan. Ik denk dat ik toch wel mag zeggen dat hij verknocht aan ons is geraakt. Waarschijnlijk ook omdat zijn eigen gezin en dat van ons op elkaar lijken: er gelden hier dezelfde normen en waarden. Mensen met u aanspreken, dat soort zaken."

Bij zijn debuut in de hoofdmacht van FC Twente zat Ingeborg op de tribune. "Voor het eerst in mijn leven was ik in een stadion, want ik heb verder niet zoveel met voetbal. Nou, ik was bloednerveus. Kreeg bijna een hartaanval en ze hadden mijn bloeddruk niet moeten opmeten. Zag het echt als mijn kind dat daar op het veld stond."

Voor de leeuwen

En ze leefde met hem mee toen hij als jonge en soms grillige doelman ook kritiek te verduren kreeg. "Als je dan hoort wat zo'n jongen in kranten en op tv over zich heen gestort krijgt, raakt dat wel. Vooral als je ziet dat het ook hem raakt, komt dat hard binnen. Je moet niet vergeten dat, toen Joël hier binnenkwam, hij nog erg jong was en meteen voor de leeuwen werd geworpen."

Maar Drommel ontwikkelde zich razendsnel tot onbetwist een van de betere keepers van Nederland. Al bleef hij vooral met beide benen op de grond staan. Daar zien zijn biologische ouders en Twentse 'bonusouders' wel op toe.

Grootste fan

"Als we in het stadion zitten, zie je 'm na afloop tijdens het ererondje altijd even zoeken en naar ons zwaaien. Zijn allergrootste fan in het oosten is overigens mijn moeder Ria (76). Die is helemaal idolaat van Joël. We hebben onlangs nog samen coronaproof een thee bij hem gedronken. Mijn moeder wist nergens van, maar Joël zat in het complot. Mijn moeder vond het geweldig."

Drommel maakt nu de overstap naar een absolute topclub. "Tijdens de transferperikelen hield hij ons regelmatig op de hoogte. We leefden met het hele gezin enorm met hem mee. We gunnen hem dit van harte en gaan hem op de voet volgen. Alleen wordt het voor mij wat lastig. Moet ik nu straks PSV-supporter worden? Haha, dat ligt hier met eigen mannen hier thuis toch wat gevoelig..."

Heb je een nieuwstip of nieuwe informatie? Tip de redactie via een WhatsApp-bericht: 06 - 57 03 33 33.
Deel dit artikel: