Nieuws

Jurriën zit voor moord in Tunesische cel: "Alles wat hem vrij kon pleiten is onder tapijt geveegd"

Jurriën zit al acht jaar vast in Tunesische cel
Jurriën zit al acht jaar vast in Tunesische cel © Familie Ten Cate
Acht jaar geleden werd Jurriën ten Cate uit Almelo in Tunesië veroordeeld tot twintig jaar cel, voor de moord op zijn vrouw. Onterecht, zeggen zijn familie en documentairemaakster Jessica Villerius, die zich hebben vastgebeten in de zaak. "Er zijn zoveel dingen die elkaar tegenspreken. Alles wat hem vrij kon spreken is onder het tapijt geveegd." Nu wordt de publiciteit gezocht in de hoop dat Jurriën geholpen kan worden.
In mei 2017 zocht Trees van der Hoek, moeder van Jurriën, contact met documentairemaakster Jessica Villerius. Zij maakte eerder dit jaar de serie De kinderen van Ruinerwold. Gisteren kwamen ze voor het eerst met het verhaal van Jurriën in de publiciteit, bij het RTL4-programma Humberto.
Publiciteit die lang werd afgeraden, omdat het de zaak in Tunesië zou kunnen schaden. "Je hoopt dat het met stille diplomatie goedkomt." Maar er zit geen enkele beweging in de zaak. RTV Oost heeft ook contact met de familie gehad over het verhaal van Jurriën.

Bruid

De nu 30-jarige Jurriën leert in 2012 via internet een Tunesische vrouw kennen. Vier maanden later vertelt hij zijn familie dat ze gaan trouwen. Dat gebeurt in augustus 2013, in Tunesië, zonder dat zijn familie daarbij aanwezig is. Na de bruiloft komt Jurriën terug om een verblijfsvergunning te regelen voor zijn bruid.
Maar de aanvraag wordt door de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) afgewezen. Vanaf dat moment verslechtert de relatie. "Zij wilde heel graag naar Nederland", vertelde moeder Trees van der Hoek bij Humberto. "Toen duidelijk werd dat het niet snel zou gebeuren, werd de relatie al snel een stuk minder. Ze deed afstandelijk, hij was niet meer welkom bij de familie."

Fatale avond

Jurriën en zijn vrouw vieren in december 2013 samen kerst. In een hotel, omdat hij dus niet welkom is bij zijn schoonfamilie. Op de avond van 27 december heeft het stel ruzie. Nadat zijn vrouw plotseling is verdwenen, slaat Jurriën alarm bij de receptie. Kort daarna ziet hij haar zwaargewond bij het hotel op straat liggen, onder het balkon van de kamer op de derde verdieping waar ze verblijven.
In eerste instantie wordt Jurriën door de politie meegenomen voor zijn eigen veiligheid, op dat moment is hij geen verdachte. Volgens de familie zegt de politie tegen hem dat het ongeluk niet door zijn toedoen was gebeurd, iets dat later echter niet in het proces verbaal terug te vinden is. Als zijn vrouw overlijdt aan haar verwondingen wordt hij plotseling verdachte in de zaak. Hij wordt ervan verdacht dat hij haar van het balkon naar beneden heeft gegooid.
Er volgt een onderzoek en een rechtszaak en in juni 2014 wordt de Almeloër door de onderzoeksrechter schuldig bevonden. Het daadwerkelijke vonnis wordt pas november 2015 uitgesproken: Jurriën wordt veroordeeld tot twintig jaar cel voor moord. In maart 2016 wordt hij in hoger beroep opnieuw schuldig bevonden. Maar er zijn al tijdens het onderzoek grote vraagtekens over de gang van zaken. "Alles wat hem vrij kon pleiten is door rechter onder tapijt geveegd", aldus Van der Hoek. "Er is onderzoek gedaan door de rechter, maar heel minimaal."

'Buitennatuurlijke krachten'

Het onderzoek spreekt zichzelf tegen, zegt de familie. De vrouw werd zo'n zes meter van het balkon af gevonden, terwijl het balkon zelf een betonnen balustrade van 1.20 meter hoog heeft. Om iemand zo ver van het balkon te gooien zijn externe krachten nodig, anders is dat onmogelijk, zeggen experts. "Ze was 62 kilo en 1.72 meter groot, als je die over een balkonhek van 1.20 meter wilt gooien, die krijg je niet tegen haar eigen wil zo ver weg." Maar in de veroordeling zegt de Tunesische rechter dat Jurriën daarvoor buitennatuurlijke krachten heeft aangewend.
Hij weet: op een dag komen ze erachter dat ik het niet gedaan heb en dan kom ik eruit.
Trees van der Hoek, moeder van Jurriën
Ook zijn scenario's als zelfmoord of een ongeluk niet meegenomen in het onderzoek. Volgens de familie van Jurriën is dat misschien gedaan zodat de vrouw geen blaam zou treffen. Voor moslims is zelfmoord een taboe en vermoedelijk is die mogelijkheid in deze zaak dus bij voorbaat al uitgesloten.
Ook rond de verklaringen die zijn gedaan zijn grote twijfels. Zo zijn de verklaringen van het ambulancepersoneel tot op de komma identiek, "tot op de punt en uitroepteken", aldus moeder Trees. Ook zou het slachtoffer nog een hele verklaring hebben afgelegd na haar val, iets dat onmogelijk lijkt gezien haar verwondingen. Zo had de vrouw onder meer twee klaplongen en ernstige interne bloedingen.

Geen contact

Jurriën zit inmiddels acht jaar vast en vierde een paar weken geleden zijn dertigste verjaardag. Contact is er nauwelijks: alleen via brieven kunnen zijn familieleden contact met hem hebben. Zijn moeder is een aantal keren op bezoek geweest, zijn broer mocht hem één keer bezoeken. Verder is er geen contact. "Het gaat op zich goed met hem, het verbaast me hoe hij zich staande houdt", aldus zijn moeder. "Hij weet: op een dag komen ze erachter dat ik het niet gedaan heb en dan kom ik eruit."

Documentaire

Jessica Villerius heeft zich de afgelopen jaren vastgebeten in de zaak. Ze wil Jurriën in Tunesië bezoeken om zijn kant van het verhaal te horen, maar ondanks hulp van het ministerie van Buitenlandse Zaken, advocaten en ook lokale journalisten, weigeren de Tunesische autoriteiten haar de toegang. Met het doorbreken van de stilte rond deze zaak hoopt de familie dat de Nederlandse overheid een nieuwe poging kan doen om de Tunesische overheid zover te krijgen Villerius toegang te verlenen.

Heb je een nieuwstip of nieuwe informatie? Tip de redactie via WhatsApp of via de mail.