nieuws

Mijn overleden zusje schoof door de kist... boem...

Hendrikus Oostendorp
Hendrikus Oostendorp
'Eigenlijk moeten we Oostendorp ook vragen voor de documentaire.' Mai-Lin en Mireille Droste willen laten zien dat er tijdens de oorlog ook veel leed was in Indonesië. 'Maar Oostendorp is wel heel emotioneel. We willen hem niet teveel belasten.'
De dames worden vaak gebeld door ouderen die hun verhaal hebben verteld. Ze zijn nieuwsgierig naar hoe de foto's zijn geworden en hoe het verhaal wordt opgeschreven. De geportretteerden hebben goed contact en mogen altijd bellen met vragen. Dat vind ik zo bijzonder aan deze dames. Ze zijn serieus betrokken en willen het verhaal vertellen zoals het is, al is dat voor de ouderen soms heel confronterend. 'Zullen we toch voorzichtig peilen wat Oostendorp wil?' zegt Mireille.
Hendrikus Oostendorp wil zijn verhaal graag kwijt op tv. Zijn familie komt helemaal uit Breda om de opnames bij te wonen. Samen met kleindochter Eline zit hij aan tafel en de tranen komen al snel. De Amsterdamse vader van Hendrikus was voor het avontuur naar Indonesië vertrokken en heeft daar een heel leven opgebouwd. Toen de wereldoorlog in Indonesië begon, haalde de broer van Oostendorp soms domme streken uit. Hij had wapens en riep domme dingen als: 'Als ik een Jap tegen kom, schiet ik hem neer!' Het gezin woonde letterlijk in dezelfde wijk als het jappenkamp. Het duurde niet lang voordat het gezin in het kamp belandde, waar vreselijke dingen gebeurden.
Oostendorp veegt zijn tranen af, de tweeëntwintigjarige Eline legt haar hand op zijn arm. Toch blijft hij vertellen. Over hoe hij een overleden man in een kist moest proppen, over ledematen die hij in emmers moest vervoeren en het verhaal waar we allemaal bij moeten slikken, hoe hij zijn kleine zusje verloor. Als de tranen teveel worden, opent hij zijn hand naar de lens en zegt dat we even moeten stoppen. 'Ik denk dat het komt doordat ik ouder word, dat ik zo emotioneel word. Het spijt me.' Iedereen in de kamer knikt en niemand zegt iets. We kijken vol respect en met een brok in onze keel naar deze lieve man die zo graag wil delen wat hem allemaal is overkomen.
Het is een ingewikkeld verhaal, omdat weinig mensen in Nederland precies weten wat er in Indonesië is gebeurd. Elk oorlogsverhaal in de documentaire krijgt ongeveer 7 minuten en in zo'n korte tijd kan Oostendorp niet alle politieke handelingen en ook nog eens zijn eigen verhaal vertellen. Er is teveel gebeurd. Dus we moeten kiezen. Als programmamaker kies ik dan voor het persoonlijke verhaal en niet voor de politiek. Zijn kleindochter onthoudt het verhaal van zijn overleden zusje ook beter dan het politiek deel.
Jauke Boerdam is programmamaakster bij RTV Oost en maakt deze documentaire over oorlogsverhalen samen met De Beeldende Zussen.

Heb je een nieuwstip of nieuwe informatie? Tip de redactie via WhatsApp of via de mail.