Moeder Jeffrey Hoogland door het dolle na olympisch goud: "Ik ben zo trots"

Haar geschreeuw was een paar straten verderop waarschijnlijk nog te horen. Zo hard gilde Ans Hoogland uit Nijverdal toen haar zoon Jeffrey vanochtend olympisch goud pakte bij de teamsprint van het baanwielrennen. "Ik ben zo trots. Ik heb gewoon een kind dat een gouden medaille haalt, foei."

Ans deed vannacht al amper een oog dicht. "Het is zo spannend. De druk is zo hoog, want iedereen verwacht dat ze wel even goud winnen. Ik was elk uur wakker vannacht. En vanmorgen wilde ik zoals altijd kwark met fruit eten, maar ik kreeg het niet door mijn keel."

'Ik schreeuw altijd'

In de woonkamer van het ouderlijk huis van Jeffrey zijn dan ook zijn broers en andere familieleden aangeschoven. Vader Jos zit rustig in de stoel, een houding die voor Ans onmogelijk is op wedstrijddagen van haar zoon. "Ik ben altijd vrij aanwezig, ik schreeuw normaal altijd langs de kant."

"Ik ben rustig, deze spanning ben ik wel gewend", zegt Jos Hoogland nuchter. "Ik zit op gepaste afstand van mijn vrouw, want die slaat met armen en benen en zwiept alle kanten op. Ik kan rustig recht blijven zitten."

Ik zit op gepaste afstand van mijn vrouw, want die slaat met armen en benen en zwiept alle kanten op
Vader Jos Hoogland

Al tijdens de eerste heat, waarin Nederland zich moet kwalificeren, blijkt Jos niets teveel te hebben gezegd. Ans schreeuwt de Nederlandse baanwielrenners over de streep. Zodra de strijd om het goud begint bezwijkt Ans bijna van de spanning. Ze slaat een kruisje en schreeuwt de mannen opnieuw toe vanaf de bank.

'Oh my god, geweldig!'

Als ze doorheeft dat het goud haar zoon niet meer kan ontgaan, zijn de vreugdekreten tot ver in de buurt te horen. "Ze doen het, oh my god, geweldig!" Daarna kan ze haar tranen van trots niet bedwingen. "Ze hebben het gewoon gedaan, wat is dit fantastisch, wat een gevoel!"

"Het is bizar hoe zenuwachtig dat je kunt zijn", zegt Ans als ze enkele minuten later weer normaal kan ademen. "Het is nu extra jammer dat ik er niet bij kan zijn in Tokio. Nu mis ik die knuffel. Maar hopelijk krijg ik Jeffrey zometeen nog te pakken. Maar zo trots dat ik gewoon een kind heb dat een gouden medaille haalt, foei."

Vader Jos glundert dan ook van trots. "Ik ben heel trots, dit is geweldig, beter kan niet hè!"

Heb je een nieuwstip of nieuwe informatie? Tip de redactie via een WhatsApp-bericht: 06 - 57 03 33 33.
Meer over dit onderwerp:
OLYMPISCHE SPELEN OVERIGE SPORTEN
Deel dit artikel: