Het huis van Hans zakt langzaam richting het kanaal en zit vol met scheuren en schimmel: "Een bak ellende"

Onderzoek zus, schaderegeling zo. Piping, faalmechanismen en second opinions. Voor wie het zoveelste nieuwsbericht leest over het debacle rond kanaal Almelo-De Haandrik, lijkt het haast iets abstracts. Maar achter die stroom van berichten schuilen de verhalen van families. Van gezinnen die al jaren in de ellende zitten en wonen in onleefbare huizen. Huizen die moeten worden gestut omdat ze verzakken, waar schimmel week na week van de muur moet worden gehaald. En waar mensen in hun bed op een helling liggen. Dit is zo'n verhaal, van Hans Potgieter uit Vroomshoop.

Potgieter zit op de bank in zijn woonkamer. Hij kijkt naar buiten, zijn blik is treurig. Langs het raam razen auto's, en fietsers komen voorbij. Bijna zonder uitzondering werpen ze een blik richting het huis van Hans Potgieter en zijn gezin. En dat van hun buren.

Het trekt ook nogal de aandacht: de woning is gestut met houten bokken op grote betonblokken, en voor de woning - pal voor de ramen - staan bouwhekken. Dat is al anderhalf jaar zo. "Het is net alsof je een bajesklant bent", zegt Potgieter schamperend. "Je zit hier gewoon achter de tralies".

Hij was er nooit zo van om zijn misère met de buitenwereld te delen, bekent hij. Maar het zit hem hoog, en hij hoopt dat het iets helpt. Dat het mensen wakker schudt. Dus doet hij zijn verhaal.

Eettafel in de 'zitkuil'

"In 2016 begon de ellende. Toen werd het kanaal uitgediept en begon de ellende aan alle kanten. Eerst met kleine scheurtjes en barstjes. Toen verzakkingen. Schimmel. Het werd steeds van kwaad tot erger."

Potgieter staat in het midden van zijn woning, bij de eettafel. "Welkom in de zitkuil. Het is hier echt een dal", zegt hij. Als je eroverheen loopt voel je dat ook, je stapt echt wat naar beneden. Potgieter pakt een balletje en legt dat op de grond. Meteen begint het te rollen. Met een vaart, richting de straatkant. "En ik leg het alleen maar neer hè, ik geef 'm geen zetje", benadrukt hij.

De muizen kwamen door dat gat zo de kamer binnen.
Hans Potgieter, bewoner

Dressoir op wieltjes

"Het verzakt hier nog steeds. Eerst was het drie of vier centimeter verzakt vanaf de plint, nu is dat al zeven." Potgieter rolt het dressoir aan de kant. Dat staat nu al ruim een jaar permanent op wieltjes, voor als ze er weer eens een keer bij moeten. "De plint zat hier", wijst Potgieter.

Van waar het stuc op de muur begint naar beneden toe, tot waar de vloer begint, is het zeven centimeter lelijkheid. Je ziet een dikke laag, nieuw aangebrachte specie over een baksteen. Die had door het verzakken volledig losgelaten. Maar omdat het huis nog verder is verzakt, ontstond na het opnieuw inmetselen een nieuwe kier. Die is afgedicht met pur. Om het ongedierte buiten te houden. "De muizen kwamen door dat gat zo de kamer binnen", zegt Potgieter.

'In 2014 nog op en top'

In 2002 kwamen ze er wonen. Potgieter en zijn vrouw, dochter en zoon. Hoe het huis toen was? "Sauzen, schilderen, behangen en erin. Het was op en top." Een bouwkundig rapport dat ze bij de aankoop van hun woning lieten opstellen, liet geen van de gebreken zien waar ze nu mee kampen. In 2014 hebben we voor een hypotheekverandering zelfs nog een nieuw taxatierapport gehad. En ook toen was het verhaal: er is niets op aan te merken. De woning was op en top."

De woning wil gewoon, zo, richting kanaal.
Hans Potgieter

In 2016 veranderde dus alles, toen ze bij hem voor de deur begonnen met het uitdiepen van het kanaal. In 2019 moest hun huis zelfs worden gestut. "De woning wil gewoon, zo, richting kanaal", zegt Potgieter, terwijl hij met beide handen een duwende beweging maakt.

Hans Potgieter (Foto: RTV Oost)
Hans Potgieter (Foto: RTV Oost)

Hij wijst: "De bokken zitten bovenaan vast geboord, en de woning staat nu zó scheef, dat-ie hier beneden al 9,5 centimeter los is van de bok. En de bok is waterpas. Dan kun je het verschil zien." De houten bokken op betonnen platen doen hun werk, maar gerust zijn Potgieter en zijn vrouw er niet op. "Als ik 's avonds op de bank tv zit te kijken, dan is het hier knallen en knappen. Het werkt nog steeds, het zakt nog steeds."

Riool verzakt, poep omhoog

En dit was een ander verhaal, zegt Potgieter. Hij laat zijn nieuwe wc zien. "Verzakking van het riool. Er moest een heel nieuw toilet komen. Het riool was dus helemaal met de gevel mee gezakt. Ontlasting moest daardoor tegen de helling op. Nou, dat lukte dus niet."

Hoe Potgieter daar achter kwam? "Het begon met het toilet één keer per maand ontstoppen. Toen één keer per week, en op het laatst moest dat elke dag."

Het riool onder het huis van Hans Potgieter was zo erg verzakt, dat het helemaal moest worden vervangen. (Foto: Hans Potgieter)
Het riool onder het huis van Hans Potgieter was zo erg verzakt, dat het helemaal moest worden vervangen. (Foto: Hans Potgieter)

Het riool was niet het enige dat moest worden vervangen. "Je kon gitaarspelen op de elektriciteitsdraden", zegt Potgieter. Door het verzakken van het huis waren de draden onder enorme spanning komen te staan. "Ik had daar al over gebeld, maar pas toen ze een slimme meter kwamen aanleggen in de meterkast, werd er wat aan gedaan. Toen schrokken ze, want de hele meterkast was naar zijn grootje getrokken."

Gas weggelekt

De gasleiding: hetzelfde verhaal. "Mijn vrouw wilde het fornuis aansteken toen ze een gaslucht rook. Op de slimme meter zag ik dat we die maand 46 kuub gas méér verbruikt hadden in een maand tijd." De gasleiding was door het verzakken van het huis gaan lekken. "Levensgevaarlijk", beseft Potgieter.

Je kon gitaarspelen op de elektriciteitsdraden, en de hele meterkast was naar zijn grootje getrokken.
Hans Potgieter

En dan is er nog alle schimmel in het huis. Langs de randen van het plafond, langs de deurposten. Midden op de muren. "Alles is nat en vies. Zeer ongezond allemaal. En het wordt dus iedere week helemaal schoongemaakt, maar het slaat iedere keer weer zwart door", zegt Potgieter. Het is als dweilen met de kraan open: "Er trekt zoveel vocht uit de grond in de muren, dat binnen het water soms van de muren loopt."

Er is iemand geweest om de schade op te nemen, zegt Potgieter. "Ja... er is een taxateur geweest. Maar die maakt er ook een potje van. Net als de rest. Die man heeft gewoon 4,5 uur aan de keukentafel gezeten met z'n laptopje, en die wist meteen wat er voor de schade uitgekeerd moest worden: honderd euro voor een scheurtje hier, tweehonderd voor een barstje daar. Een potje verf.... Het sloeg helemaal nergens op."

Wachten, wachten, wachten

Het beheerst hun leven. Want los van alle ongemakken in huis, hebben ze het ook mentaal zwaar. "Dit gaat niet goed", zucht Potgieter. "Tussen de oren gebeurt veel te veel, en daar zit een keer een maximum aan. We proberen er nog wat van te maken, maar dat lukt steeds minder. En ze laten je gewoon wachten. Wachten, wachten, wachten, in het ongewisse."

We proberen er nog wat van te maken, maar dat lukt steeds minder. En ze laten je gewoon wachten...
Hans Potgieter

Wat hij het liefst zou willen? "Ik zou hier weer met plezier willen wonen. Dat de woning weer op en top terecht is. Zoals dat ook was toen we hier kwamen wonen. Of een vervangend iets, waarin we dan kunnen wonen. Dit duurt veel te lang."

Heb je een nieuwstip of nieuwe informatie? Tip de redactie via een WhatsApp-bericht: 06 - 57 03 33 33.
Deel dit artikel: