Nieuws

Zwolse nierpatiënt schrijft dankbrief aan nabestaanden anonieme donor: "Ik zorg goed voor de nier"

Marie-Ceciel schrijft in haar brief dat ze goed voor de donornier zal zorgen.
Marie-Ceciel schrijft in haar brief dat ze goed voor de donornier zal zorgen. © RTV Oost
Het leven van nierpatiënt Marie-Ceciel veranderde begin dit jaar in positieve zin, nadat ze een nieuwe nier kreeg. Een aantal weken geleden schreef de Zwolse de nabestaanden van haar anonieme donor een brief. “Om dankjewel te zeggen en omdat ik denk dat het voor hen fijn moet zijn om zo’n brief te krijgen.”
Door: Gerben Oost
Sinds de succesvolle transplantatie gaat er geen dag voorbij dat Marie-Ceciel niet aan de man of vrouw denkt van wie ze de nier heeft gekregen. “Als ik ‘s ochtends wakker word, leg ik mijn hand op mijn buik. Dat is een beetje een ritueel geworden. Dan bedank ik de nier, dat-ie het nog steeds goed doet, en dan bedank ik ook altijd degene van wie ik de nier heb gekregen en dat hij of zij de moeite heeft genomen om het codicil in te vullen.”
De verwondering dat ze rond mag lopen met een orgaan van een totale onbekende is er nog steeds. “Dat die persoon anderen die kans gunt. Dat vind ik zo mooi. Die vrouw of man moet zelf een heel blij leven hebben gehad, want zij of hij vond het het waard om dit door te geven en gunde dit een ander ook.”
Marie-Ceciel (56) uit Zwolle is vooral opgelucht dat ze niet meer drie keer per week hoeft te dialyseren.
Marie-Ceciel (56) uit Zwolle is vooral opgelucht dat ze niet meer drie keer per week hoeft te dialyseren. © Issuemakers
Het idee om de nabestaanden van haar donor een bedankbrief te schrijven groeide naarmate de tijd verstreek en de nier het goed bleef doen. “Ik weet nog dat ik in het ziekenhuis lag en heel blij was met mijn nieuwe nier en tegelijkertijd dacht ik aan de nabestaanden die veel verdriet hadden vanwege het overlijden van hun geliefde.”
Ik heb geschreven dat het goed met me gaat en dat ik goed voor de nier ga zorgen
Marie-Ceciel, nierpatiënt
Enkele maanden na de transplantatie vertrouwde ze haar gedachten en gevoelens toe in een brief aan de nabestaanden. “Ik wilde eerst weten hoe het met mijzelf ging. Ik vond het fijn om te kunnen schrijven dat het goed met me gaat, omdat ik hoop dat zij een beetje troost kunnen halen uit de boodschap dat ik door de nier van hun geliefde een heel ander leven heb gekregen.”
Het schrijven ging haar vrij makkelijk af. “Ik had er in de loop van de tijd natuurlijk over nagedacht. Op een gegeven moment ben ik aan tafel gaan zitten om te schrijven. Ik heb vooral geprobeerd om mijn gevoelens zo goed mogelijk op papier te zetten en geschreven dat het goed met me gaat en dat ik goed voor de nier ga zorgen.”

Anoniem

De brief is inmiddels verzonden. “Ik schreef hem puur om dankjewel te zeggen en ook omdat ik dacht dat het als nabestaande fijn moet zijn om zo’n brief te krijgen. Ik zou het zelf heel fijn vinden als ik dat zou krijgen. Hoe mooi is het als iemand jou bedankt, omdat jouw geliefde een orgaan heeft geschonken. Dat leek mijzelf heel mooi.”
Omdat Marie-Ceciels donor anoniem is, weet ze niets over de mensen die haar brief krijgen. Ongeveer zes weken geleden stuurde zij de brief naar een stichting die als tussenpersoon optreedt. “Ik weet dat de stichting hem heeft doorgestuurd, maar ik heb nog niet gehoord of de nabestaanden de brief gelezen hebben.”

Positieve verandering

Het leven van de Zwolse is na het bewuste telefoontje op 1 januari om kwart voor twaalf ‘s avonds in positieve zin helemaal veranderd. “Ik heb veel meer energie gekregen, maar de belangrijkste verandering voor mij is dat ik niet meer hoef te dialyseren. Daardoor kan ik na twee jaar, drie maanden en zestien dagen weer gewoon zeven nachten per week in mijn eigen bed slapen, want ik deed de nachtdialyse. En ik kan nu ook zomaar een paar dagen weg, zonder erbij na te denken.”
Marie-CecieI voelt zich minder patiënt dan voorheen. Dat wil niet zeggen dat ze nu een onbekommerd leven leidt. “Ik slik bijvoorbeeld medicatie die voorkomt dat mijn lichaam de nieuwe nier afstoot. Nou, die medicijnen zijn niet zaligmakend en hebben behoorlijk wat bijwerkingen.” Zo kan ze zich moeilijker concentreren en mentaal gezien staat ze minder stevig in haar schoenen. “Ik moet wel wennen aan de nieuwe ik, maar dat gaat lukken.”
Ik was fysiek in goede conditie, wat dat betreft geef ik alle credits aan onze hond
Marie-Ceciel, nierpatiënt
Inmiddels zit de donornier meer dan tien maanden in haar lichaam. Kans op afstoting blijft er altijd, maar wordt wel steeds minder. Terugkijkend op de afgelopen maanden, vindt ze dat ze het hele transplantatieproces goed heeft doorstaan. “Dat komt ook omdat ik fysiek in goede conditie was”, zegt ze.
“Wat dat betreft geef ik alle credits aan onze hond. Daar liep ik zo’n zeven kilometer per dag mee. Weer of geen weer. Ook als ik geen puf had of vermoeid was, dan zorgde zij ervoor dat ik toch naar buiten ging. Want ja, dat beest moest er toch even uit. Als ik dan aan het lopen was, raakte ik over het dooie punt heen en dan bleef ik lopen. Zonder haar was het anders geweest."

Heb je een nieuwstip of nieuwe informatie? Tip de redactie via WhatsApp of via de mail.