Nieuws

VIDEO | Lotte (14) uit Almelo werd door geweld om het leven gebracht: het meisje achter de foto

Janneke en Ralf, de ouders van door geweld omgebrachte Lotte: "Het gemis wordt niet minder, maar met de dag alleen maar groter."
Janneke en Ralf, de ouders van door geweld omgebrachte Lotte: "Het gemis wordt niet minder, maar met de dag alleen maar groter." © RTV Oost
Een liedje op de radio, voorbij fietsende leeftijdsgenootjes, meiden met blonde haren. Soms de kleinste dingen doen aan haar herinneren. En het 'gekke' misschien wel: het gemis wordt met de dag eigenlijk alleen maar groter. "Om dit een plekje te geven valt niet mee. We moeten ermee zien te leven. Zo goed en kwaad als dat gaat." Ralf en Janneke uit Almelo, vader en moeder van de vermoorde Lotte, vertellen voor het eerst hun verhaal. "We moeten door: al is het alleen al voor onze zoon Tim. Om hem de toekomst te geven die hij verdient."
Haar foto is intussen haast iconisch: een olijke puber, veertien lentes jong nog maar, vrolijk kijkend in de camera. Het portret haalde vrijwel alle media in ons land.
Tekst gaat verder onder foto
Lotte, zoals heel Nederland haar intussen van de foto kent.
Lotte, zoals heel Nederland haar intussen van de foto kent. © RTV Oost
Nederland was geschokt toen begin 2021 in een sloot aan de rand van het bedrijvenpark Het Wendelgoor het levenloze lichaam van een jong meisje werd ontdekt. De schok werd des te groter toen kort daarop een vader en zijn twee zonen werden opgepakt op verdenking van betrokkenheid bij haar gewelddadige dood.

Maximale jeugdstraf

De vader werd uiteindelijk niet strafrechtelijk vervolgd, maar zijn twee zonen - die ten tijde van het misdrijf 15 en 17 jaar en daarmee minderjarig waren - kregen de maximale jeugdstraffen. De beveiligingscamera van een nabijgelegen bedrijf legde het misdrijf deels vast. De ouders willen er alleen over kwijt dat ze de beelden hebben gezien.
De jongste van de twee ging in hoger beroep tegen zijn vonnis. Dit hoger beroep dient later deze week. Omdat de zaak daarmee nog onder de rechter is en de ouders het strafproces niet willen verstoren, willen ze verder niet inhoudelijk op de zaak ingaan.
Maar wie hun Lotte was? Dat willen ze wel van de daken schreeuwen. Waarbij ze het liefst in de tegenwoordige tijd praten. Want Lotte is in haar ouderlijk huis eigenlijk nog dagelijks aanwezig. De talloze herinneringen aan hun dochter en grote zus houden Lotte levend.
Bekijk de uitgebreide reportage over Lotte:

Altijd vrolijk

Een vrolijke tiener. Immer behulpzaam naar anderen. En waarschijnlijk voorbestemd voor een baan in de zorg. Want zij en broertje Tim (13) waren al op jeugdige leeftijd mantelzorger voor hun moeder. Iets wat ze met veel liefde deden en doen. Waar ze zelfs trots op waren en zijn. "Lotte was erg behulpzaam. Zorgzaam richting anderen."
En Lotte was vooral nadrukkelijk aanwezig, halen haar ouders herinneringen op. Met een lach en een traan. "Het zijn juist die dingen die je nu zo mist. Dat ze altijd aan het bakken was bijvoorbeeld. Dingetjes maken in de keuken. Haar lawaaiige dingetjes, de rommeltjes die ze achterliet."
Lotte, enkele maanden voordat ze om het leven kwam
Lotte, enkele maanden voordat ze om het leven kwam © eigen foto familie
Ze weten eigenlijk alles nog van die fatale zondag. Hoe ze 's middags samen lunchten, waarna Lotte vertrok. Maar gewoon haar hand opsteken, dat was er niet bij. Stond ze daar te zwaaien voor het raam. "Bij Lotte was het nooit: tot straks. Het moest altijd uitbundig."
Rond een uur of vijf zou ze thuis zijn, zo had ze gezegd. "Maar gaandeweg de middag kregen we er geen goed gevoel over. We hoorden helemaal niets meer van haar. Dat was niets voor Lotte. Ze liet eigenlijk altijd wel wat van zich horen. Een appje ofzo. Toen de locatiemelder van haar mobiel op één plek bleef, zijn we haar gaan zoeken. Toen we op die plek aankwamen, was er al de nodige politie op de been en werd ons bange vermoeden al min of meer bevestigd."

Tussen hoop en vrees

Toen vervolgens duidelijk werd dat er inderdaad een lichaam was gevonden, leefden de ouders en hun zoon Tim urenlang tussen hoop en vrees. Die avond beleefden ze als in een roes. Ze herinneren zich nog hoe grote indruk het maakte: de stilte in de auto toen ze diep in de nacht naar het ziekenhuis in Enschede reden om Lotte te identificeren.
De confrontatie met hun overleden dochter was keihard. "Wat je dan aantreft, is eigenlijk te luguber voor woorden. Ze was helemaal bedekt, alleen haar gezicht was te zien. Het liefst wil je haar vastpakken. Haar knuffelen. Maar dat mocht niet. We mochten haar niet eens aanraken. Dat was een enorm emotioneel moment. En bij thuiskomst moesten we haar broertje Tim vertellen. Hoe we ons voelden? Boos, ongeloof, alles tegelijk."
De volgende dagen vielen zwaar. Al die praktische zaken die moesten worden geregeld. "We hebben ongelooflijk veel te danken aan mensen die ons van alles uit handen hebben genomen."
Het liefst wil je haar vastpakken. Haar knuffelen
Lottes ouders

Herdenkingsbijeenkomst

Tegelijk koesteren ze de herinneringen aan die eerste dagen. De herdenkingsbijeenkomst op Lottes school: het Zone.College. Hoe speciaal voor deze dienst Lottes lichaam nog een allerlaatste keer naar de school werd gebracht.
Vader Ralf: "Dat was zó intens. Dan zie je daar al die jongens en meiden. Normaal gesproken vaak wat stoerig. Maar nu heel klein. In een ongekend emotionele setting. We kijken er heel mooi op terug. Lotte zag er aanvankelijk tegenop om naar die school te gaan. Maar typisch Lotte hoe ze binnen de kortste keren haar plekje in de groep veroverde. Lag goed bij de anderen en was een graag gezien iemand. Was graag door mensen omringd. Een echt gezelligheidsmens. En op haar eigen manier was ze leergierig. De prestaties waren overigens aanvankelijk niet zo denderend, maar daar kreeg ze steeds meer grip op."
Of de herdenking in het Heracles-stadion. "Vrienden wilden eigenlijk een stille tocht voor Lotte houden, maar door corona was dat uitgesloten. Toen kwamen ze op het idee van een herdenking in het Heracles-stadion, waar iedereen afstand kon houden."
De herdenking voor Lotte in het stadion van Heracles Almelo
De herdenking voor Lotte in het stadion van Heracles Almelo © RTV Oost

Ralf voerde die avond nog het woord. Achteraf beseft hij nog altijd niet goed waar hij de moed vandaan haalde. "Ik ben eigenlijk niet zo'n spreker." Maar zijn woorden kwamen uit het hart en kwamen keihard binnen: 'Lotte was ons lot. Laat ons lot niet andermans lot worden'.
"Achteraf voelt het goed dat ik het heb kunnen doen. Het was steenkoud die avond, maar tegelijk zó hartverwarmend." Maar tegelijk: "Lotte is ons ontnomen door twee mensen. Tot op de dag van vandaag kan ik dat geen plekje geven."

Troeteldiertje

Of die avond toen ze van het uitvaartcentrum huiswaarts reden. Ineens zagen ze overal kaarsjes en fakkels branden. "Er bleek dat iemand via de sociale media een oproep had gedaan een kaarsje voor Lotte te branden. We wisten er niets van, maar dat deed ons erg goed. Heel Almelo leefde met ons mee. En niet alleen Almelo. Heel het land."
Iedereen was van slag. Inclusief Rex, het kleine 'asbakje' en troeteldiertje van Lotte. Bij binnenkomst blaft-ie als een vervaarlijke waakhond, maar binnen de kortste keren kruipt het allemansvriendje bij iedereen op schoot om zich uitgebreid te laten knuffelen.
Ook Rex was de eerste dagen na Lottes dood ontroostbaar. "We hebben hem meegenomen naar het uitvaartcentrum. Om hem afscheid van Lotte te laten nemen. Sinds haar overlijden is Rex permanent veranderd. Kan toch wat opstandiger reageren."
Tekst gaat verder onder foto
vader Ralf moeder Janneke en broertje Tim bij de gedenksteen voor Lotte,
vader Ralf moeder Janneke en broertje Tim bij de gedenksteen voor Lotte, © RTV Oost

Gedenksteen

Op de plek waar Lottes lichaam werd gevonden ligt nu een gedenksteen. Voor de nabestaanden is het in de eerste plaats een beladen plek. "Dit is immers de plek waar onze dochter ons het hardst nodig had."
Niettemin is het een plek waar ze graag komen. "Iedere zondag. En nee, we slaan geen zondag over." Een ritueel overigens dat vaak al op zaterdag begint. "Met het regelen van de bloemen. Soms zijn we er vijf minuten, soms een half uur. Afhankelijk van hoe we ons voelen. Een kaarsje voor haar branden, de bloemen verversen. Voor ons is dit een hele belangrijke plek. En niet alleen voor ons. Ook vrienden en vriendinnen van Lotte komen er graag. Op die manier blijft ze in gedachten bij iedereen. En op deze plek was het ook waar we haar vijftiende verjaardag hebben gevierd. ."
Tekst gaat verder onder foto
De gedenksteen voor de door geweld van het leven beroofde Lotte: "Op deze manier blijft ze in gedachten bij iedereen."
De gedenksteen voor de door geweld van het leven beroofde Lotte: "Op deze manier blijft ze in gedachten bij iedereen." © RTV Oost
De ouders waren nog even bang dat de gemeente moeilijk zou gaan doen. "Toen Lotte een jaar uit de tijd was, hebben we burgemeester Gerritsen uitgenodigd om hier met ons naartoe te gaan. Hij was diep onder de indruk. Even dachten we nog: oei, het is hier misschien allemaal wel wat groot geworden zo. Maar hij zei: 'Als jullie hier de rust vinden die jullie zoeken, is het goed'.
Gerritsen toonde zich na het drama een ware burgervader voor hen. "Tijdens de herdenking in het Heracles-stadion hield ook hij een toespraak. En niet vanaf een papiertje, maar gewoon recht uit het hart. En Gerritsen heeft ervoor gezorgd dat mensen ons onder verantwoorde omstandigheden toch konden condoleren. Hij heeft ons enorm goed geholpen. Het klinkt als een cliché, maar door dat soort kleine dingetjes krijg je toch weer moed. Hoe we het uiteindelijk hebben gedaan, weten we eigenlijk nog steeds niet, maar uiteindelijk zijn we die eerste periode toch doorgekomen."

Loodzware rechtszaken

De rechtszaken rond de twee broers, die de dood van hun dochter op hun geweten hebben, waren loodzwaar. De pijnlijke details die ter sprake kwamen. Maar vooral hoe de jongens zich tijdens het strafproces gedroegen.
Dat ze er grotendeels het zwijgen toe deden, rekende de rechtbank ze extra zwaar aan. "De nabestaanden zullen met de “waarom”-vraag verder moeten leven", aldus de rechtbank in het vonnis.
Vader Ralf wil er zo weinig mogelijk woorden aan vuil maken: "Wat moet ik er eigenlijk ook over zeggen? Dat spreekt eigenlijk wel voor zich, toch? Je bent boos en denkt gekke dingen. Dat hoef ik eigenlijk niet verder toe te lichten. Anderzijds wil ik mijn boosheid niet laten overheersen. Boosheid brengt niets."
Ik wil mijn boosheid niet laten overheersen
Vader Ralf

Vizier op toekomst

Ze proberen het vizier op de toekomst te richten. Zo goed en zo kwaad als het kan. Want Lotte missen ze nog iedere dag. En dat gemis slijt niet. Sterker, dat wordt alleen maar groter. Met de dag zelfs
Het zijn juist die alledaagse dingetjes die ze zo missen. De zoete inval van vriendinnetjes die meeaten of logeerden. "Een liedje op de radio, leeftijdsgenoten die je ziet fietsen, meisjes met blonde haren. Alles associeer je met haar."
Boven hebben ze een 'Lotte-kamer', waar ze af en toe komen. Op haar bureautje ligt een herinneringsboek dat rond de uitvaart is gemaakt. Met haar allereerste baby-knuffel. In een kast staan busjes deodorant, op de vensterbank een aantal parfumflesjes. "Ze wilde er altijd goed verzorgd uit zien."
Het gezin heeft een speciale 'Lotte-kamer' met tal van herinneringen aan haar.
Het gezin heeft een speciale 'Lotte-kamer' met tal van herinneringen aan haar. © RTV Oost
Een van de redenen waarom ze hun verhaal willen doen: niet alleen omdat ze iedereen willen vertellen wat voor meisje Lotte was, maar ook om duidelijk te maken dat iedereen zoiets kan overkomen.
"We hoorden naderhand verwijtende woorden. Hoe ouders hun meisje in het schemer naar zo'n plek konden laten gaan. Nou, het was rond tweeën 's middags. En Lotte had helemaal niet afgesproken op die afgelegen plek, maar is daar door de twee broers mee naartoe genomen. We willen heus niemand bang maken, maar je hoeft dus echt niet in de onderwereld te verkeren ofzo of met drugs te maken hebben. Dit is echt iets wat iedereen kan overkomen."

Masker op

Het leven gaat nu met vallen en opstaan. Moeder Janneke: "Je hebt soms een masker op. Bent vrolijk naar de buitenwereld toe. Maar van binnen ben je vol verdriet."
Ze zijn echter eensgezind: ze willen verder met hun leven. Vader Ralf wijst naar zoon Tim, die op de bank in de woonkamer zit. Een kussen binnen handbereik met daarop foto's van Lotte en de rest van het gezin. Thuis missen ze die typische broer-en-zus-strubbelingen. De ruzietjes. Tim is nu dertien en is vastbesloten om straks loonwerker te worden.
Het valt niet mee om dit een plek te geven
Vader Ralf
Ze krijgen professionele begeleiding om hun leven weer zo goed als mogelijk op de rit te krijgen. Maar beseffen ook dat ze nog een lange weg te gaan hebben.
Vader Ralf: "Het valt niet mee om dit een plek te geven. Als dat al kan. Ik denk dat we een manier moeten zien om ermee te leren leven. Om Lotte op deze manier bij ons te laten horen. Daar zijn we druk mee bezig. En zoekende met behulp van therapie. Want we moeten door, ook voor Tim. Om hem de toekomst te geven die hij verdient. Dát geeft ons de kracht om door te gaan. Het valt niet mee, maar er is geen weg terug. We doen het voor Lotte. Die zou niet anders willen."

Heb je een nieuwstip of nieuwe informatie? Tip de redactie via WhatsApp of via de mail.