Nieuws

Nabestaanden Aram (16) en Marian (25) spreken kruisboogschutter toe: "Je bent een lafaard"

Foto's van de slachtoffers bij de rechtbank in Almelo
Foto's van de slachtoffers bij de rechtbank in Almelo © RTV Oost / Leroy Vugteveen
Aram en Marian keken lang uit naar het moment dat ze eindelijk de man die hun moeder Maral van het leven beroofde kunnen toespreken. Vol emotie deden ze dat vandaag. "Ik bel mijn moeder nog wel eens, in de hoop dat ze opneemt."
Als Marian (25) het woord neemt, heeft ze direct een verzoek aan de verdachte. Ze wil hem kunnen aankijken tijdens haar verhaal. Kenzo K. geeft daar gehoor aan en draait zijn stoel bij zodat hij Marian aankijkt.
Bij de vorige nabestaanden die spraken bleef de verdachte roerloos zitten, met een licht gebogen hoofd. Starend naar zijn handpalmen die hij onder de tafel op zijn schoot had liggen.

Innige band

"Ik ben niet alleen mijn moeder kwijt, maar ook mijn allerbeste vriendin. Niemand kent mij beter dan zij", vertelt Marian met naast haar een foto met haar moeder. "Ik heb het gevoel dat de helft van mij is verscheurd."
Ze beschrijft hun innige band. Elke dag stuurden ze elkaar een berichtje om welterusten te wensen of juist een goedemorgen. Het is iets wat de moeder en dochter dagelijks deden.
Ik bel mijn moeder nog wel eens, in de hoop dat ze opneemt.
Marian

Hoop

Ook de zestienjarige Aram beschrijft zijn moeder. "Mijn moeder was een lieve, hardwerkende moeder. Haar inzet voor de zorg en GGD was goud waard. Als ze iemand kon helpen, deed ze het. Het maakte haar niet uit."
Het verlies van moeder Maral voelt nog steeds onwerkelijk voor Marian. De eerste nacht na het drama werd ze om de tien minuten wakker. "Om op mijn telefoon te kijken of je hebt teruggebeld. Het was en ís zo onwerkelijk. En omdat ik wist dat mama altijd terugbelde. Ik bel mijn moeder nog wel eens, in de hoop dat ze opneemt."
Omdat de spreekgerechtigde nabestaanden termen als ‘moordenaar’ en ‘beest’ gebruikten, vroeg de rechtbank de teksten te kuisen tijdens een korte onderbreking. Dat omdat de verdachte nog niet veroordeeld is. Advocaten Van Egmond en Diekstra (die beide de nabestaanden bijstaan) gingen daar tegen in protest. Uiteindelijk verzocht de rechtbank de sprekers om uitsluitend te spreken over gedrag van de verdachte, in plaats kwalificerende termen als ‘moordenaar’ te gebruiken. Een van de sprekers gaf voor zijn verhaal aan dat zijn tekst daardoor niet meer tot z'n recht kwam, maar droeg deze toch voor

Laatste woorden

Op 15 september is voor het laatst dat Marian, die uitwonend is, haar moeder sprak. Het was via videobellen, Marian vertelde trots dat ze een nieuw oppasgezin had gevonden. Om op die manier bij te verdienen naast haar studie. Maral zei blij en trots op haar dochter te zijn.
Ook Aram weet de laatste woorden die hij van zijn moeder hoorde nog precies. Hij sprak haar op de ochtend voor het drama. “Aram, ik ga nu weg. Vergeet niet de deur goed op slot te doen en je vitamine D te nemen", citeert hij haar in de rechtbank. "Ze zei 'doei' en ging de deur uit. Dat waren de laatste woorden die ik van haar hoorde.”
Mijn moeder is helemaal afgeslacht en had geen schijn van kans.
Aram

Zwarte dag

Dat Aram en Marian vanaf die dag zonder moeder door het leven moeten, is dagelijks voelbaar. "Elke dag leef ik onder de pijn en verdriet die ik niet in woorden kan uitdrukken. Alleen God weet dat", probeert Marian haar gevoelens te omschrijven.
De zoon omschrijft de dag van het kruisboogdrama als de zwartste dag van zijn leven. "Mijn moeder is helemaal afgeslacht en had geen schijn van kans. Ik kan met trots zeggen dat ik de zoon ben van Maral Dermovesian. Zij die haar tante en zichzelf wilde beschermen, maar het met haar eigen leven moest bekopen."

Warme knuffels

"Welke man vecht er nou tegen een vrouw?", vraagt hij zich hardop af. "Je bent een lafaard, dat blijkt uit alles. Je bent die dag bewust naar mijn tante gegaan."
"Ik wil haar warme knuffels voelen, zoals alleen moeders die kunnen geven. Ik wil haar glimlach zien, mooier dan de mooiste bloem op de wereld", beschrijft Aram. "In plaats van dat ik in de armen van mijn moeder lig, zit ik hier met jou", haalt hij uit naar Kenzo.
Vaak troost ik me met de gedachte dat ik nog even geduld moet hebben en dat ze dan terugkomt
Marian

Geen medelijden

Marian benadrukt geen medelijden van Kenzo te willen. "Maar weet wel dat je mijn moeder zo ontzettend veel pijn hebt gedaan. Dit had nooit mogen gebeuren. Hoe kun je slapen als je weet dat je twee mensen hebt vermoord? Ze heeft gevochten Kenzo, dat weet je heel goed. Je hebt haar volledig kapotgemaakt." Doelt ze op de zeventien messteken waarmee Maral om het leven is gebracht.
Marian laat een stilte vallen. Ze neemt haar tijd. "Vaak troost ik me met de gedachte dat ik nog even geduld moet hebben en dat ze dan terugkomt. Maar dan besef ik me dat ze nooit meer terugkomt", vertelt ze in tranen.

'Kijk om je heen'

"Jij had allang hulp moeten zoeken. Kijk wie hier allemaal aanwezig zijn", wijst ze naar de volgepakte rechtszaal en publieke tribune. "Wat ik ook zeg, schreeuw en doe: het trieste is dat ik mijn lieve mama niet meer terug kan krijgen. Het bloed van mijn moeder en tante blijven tot je laatste adem aan je handen kleven."
Aram sluit af met een boodschap voor alle aanwezigen. "Kijk om je heen en koester de mensen die je dierbaar zijn. Wees lief voor ze en zeg dat je van ze houdt. Want voordat je het weet, zijn ze er niet meer."

Spijt

Als Kenzo als laatste het woord krijgt, stelt hij het kruisboogdrama nooit zijn bedoeling is geweest. "Ik kan me niet voorstellen hoe het is om je dierbaren op zo’n gruwelijke manier te moeten verliezen. Het spijt me verschrikkelijk wat er is gebeurd. "

Heb je een nieuwstip of nieuwe informatie? Tip de redactie via WhatsApp of via de mail.