nieuws

Enschedese roept oude buren op om vluchtelingen op te vangen in Dolphia

De open brief
De open brief © Facebook
De Enschedese Maaike van Gemert heeft een open brief op Facebook geplaatst die gericht is aan de inwoners van de wijk Dolphia in Enschede. Daarin roept ze de wijkbewoners op om tolerant te zijn ten opzichte van de opvang van vluchtelingen.
De open brief staat sinds gisteren online en is inmiddels tientallen keren gedeeld. 

'Je moet je mond niet houden'

De Enschedese volgt het nieuws rondom de komst van een azc in Enschede al een tijd, maar mengde zich tot nu toe niet in de discussie. Totdat haar 18-jarige dochter een weerwoord gaf. 
"Ze zei dat ik mijn mond niet meer moest houden", aldus Van Gemert. "En toen dacht ik toch, ik wijd er een Facebookpost aan. Ik moet even mijn visie geven."

Zelf warm opgevangen

In de brief beschrijft Van Gemert hoe ze na een scheiding zelf inwoner van de wijk werd en daar met warmte werd opgevangen door de buurt. Dat staat in schril contrast met de manier waarop de buurt nu in het nieuws komt. 
"Er is heel veel negativiteit in het nieuws. Er is behoorlijk veel verharding met protesten en anti-protesten. En dan lees je op Facebook ook nog dat er alleen maar idioten wonen in de buurt. Daar moet je dan geen azc neerzetten, het zou alleen maar gevaarlijk zijn.
"Maar dat heb ik zo niet ervaren, zo boos. En daarnaast moet je nooit wijken voor geweld. Dat vind ik ook belangrijk."

'Warmte is wel aanwezig'

Van Gemert wil de buurt herinneren aan de warmte die volgens haar wel aanwezig is en die ze zelf ook heeft gekregen.
"Alle argumenten voor en tegen ten spijt: ze zijn hier nu eenmaal en moeten ergens opgevangen worden. Jullie kunnen dat, dat heb ik zelf ervaren. Wat hebben jullie nodig om ook deze mensen gastvrijheid te bieden?"

Lovende reacties

Op Facebook wordt er lovend gereageerd op de open brief. Dat heeft de schrijfster zelf echter nog niet gezien: 
"Ik heb de hele dag gewerkt en ben net thuis. Ik heb er dus nog niets van meegekregen."

Volledige brief

Hieronder staat de brief in zijn geheel: 
Beste mensen in Dolphia,
Ik wil jullie ten eerste heel hartelijk danken voor de warmte en het vertrouwen dat ik kreeg toen ik na een scheiding met drie jonge kinderen in jullie midden kwam wonen. Ik heb het nog nooit gezegd, het is ook best ingewikkeld een hele wijk te bedanken en lang niet altijd nodig, maar ik doe het toch maar eens nu. Bedankt!

Kopjes suiker of kopieerpapier lenen was vanzelfsprekend. Toen ik mijn portemonnee was vergeten en moest afrekenen bij de kassa werd het zonder pardon door een straatgenoot voorgeschoten. Mijn kinderen konden al snel veilig wandelen naar school en wat hebben we genoten van de wandelingetjes door de buurt en buitenaf. Lieve pony’s om appeltjes te voeren. De beek waar we klei konden vinden. Gezellige speelkameraadjes. Het is een mooi wijkje in een prachtig groene omgeving. En bovenal kerst natuurlijk: nog steeds rij ik graag een rondje door de straatjes om jullie creaties te bewonderen. Ik herinner me vele warme gesprekken en echte betrokkenheid en bovenal een gevoel van welkom zijn. Mede dankzij jullie heb ik snel en met plezier een nieuw leven kunnen opbouwen.

Na enkele jaren verhuisde ik en verliet de wijk. Ik verloor Dolphia wat uit het zicht. Nu zijn jullie opeens volop in het nieuws. Als ik langs de wijk rij zie ik spandoeken met teksten vol frustratie. Mensen uit jullie midden zijn naar verluid over gegaan tot bedreiging, tot vernielingen van eigendommen en zelfs tot grof geweld. Ik weet niet wat waar is. Het doet mij verdriet dat jullie verdriet hebben. Angst. Boosheid ook, misschien. Ik weet het niet en ik begrijp ook dat jullie niet met één mond kunnen spreken. En ik kan jullie ook niet allemaal met één brief bereiken. Maar ik schrijf hem wel omdat ik heb gezien waar jullie toe in staat zijn: een warm welkom bieden aan wie dat nodig heeft.

De vaders en moeders, kinderen en oude mensen die door oorlog en geweld hun thuisland moesten ontvluchten hebben een tijdelijke plek nodig. Een plek om even tot rust te komen en het vertrouwen te krijgen dat ze er niet alleen voor staan. Vertrouwen dat er in deze wereld ook mensen zijn die warm en vriendelijk zijn, nuchter, eerlijk en betrokken. Mensen met kopjes suiker en een open hart. Zodat hun wonden helen en ze weer verder kunnen. Alle argumenten voor en tegen ten spijt: ze zijn hier nu eenmaal en moeten ergens opgevangen worden. Jullie kunnen dat, dat heb ik zelf ervaren. Wat hebben jullie nodig om ook deze mensen gastvrijheid te bieden?

Hartelijke groet,
Maaike van Gemert
Bekijk ook het dossier 'Vluchtelingen'.
Heb je een nieuwstip of nieuwe informatie? Tip de redactie via een WhatsApp-bericht: 06 - 57 03 33 33.
Lees meer:
Lees meer:
Lees meer:
Lees meer:
Lees meer:
Lees meer:
Lees meer:

Heb je een nieuwstip of nieuwe informatie? Tip de redactie via WhatsApp of via de mail.