Chantal Bekhuis (29) overwon kanker en wil nu vooral weer normaal zijn

In Tubbergen vindt op zaterdag 21 en zondag 22 september de grootste KWF Samenloop voor Hoop van Nederland plaats. 123 teams; 2500 mensen die 24 uur gaan wandelen voor kankeronderzoek. Het eerste rondje wordt gelopen door mensen die kanker hebben gehad of nog in behandeling zijn. Een van die eregasten in Tubbergen is Chantal Bekhuis (29). Vorig jaar kreeg zij het doembericht dat geen vrouw wil horen: diagnose borstkanker.

Chantal: "We hadden een kleine van negen maanden (dochter Fem, red.) en ik was net gestopt met borstvoeding. Ging er heel mooi, heel geleidelijk vanaf, zonder ontstekingen. Ineens voelde ik een knobbeltje. Een ontstoken melkkliertje dacht ik eerst. Maar het knobbeltje ging niet weg. Begon ook pijn te doen. Een andere pijn dan borstontsteking. De huisarts stuurde me door naar het ziekenhuis. Daar waren ze er snel achter: borstkanker."

De jonge moeder vertelt haar verhaal aan de keukentafel in haar huis in Langeveen. Ze praat makkelijk over een van de moeilijkste periodes uit haar leven. Af en toe wellen de tranen op. Dan komen de moeilijke en pittige momenten in alle hevigheid naar boven. Ze weet zich telkens snel te herstellen. Mensen in haar omgeving hebben enorm veel respect voor Chantal. Voor haar openheid en het ogenschijnlijke gemak waarmee ze over de ziekte praat. Altijd positief, als het kan met een lach.

BRCA1-genmutatie

Terug naar de keukentafel. Daar vertelt Chantal dat ze zich vanwege haar jonge leeftijd in Nijmegen moest laten testen of ze een erfelijke aanleg had voor borstkanker. Dat bleek zo te zijn. "Ik heb de BRCA1-genmutatie. De heftigste vorm. Ik heb ook een verhoogde kans op eierstokkanker, dus over een paar jaar moeten mijn eierstokken en eileiders preventief worden verwijderd. Omdat ik het gen heb, is direct de hele familie getest. Het komt van mijn vaders kant."

Ik heb de BRCA1-genmutatie. De heftigste vorm
Chantal Bekhuis

Na de diagnose zat Chantal in een trein die niet meer te stoppen was. Terwijl de slechte boodschap nog na dreunde en de test op een erfelijke aanleg positief was, moest ze al nadenken over de toekomst, over de periode na de kanker. "We hebben nog een kinderwens. De chemokuren zijn niet goed voor de vruchtbaarheid, dus hebben we eitjes laten invriezen. Een week na de diagnose waren we bij een fertiliteitskliniek en begon ik met het spuiten van hormonen."

Vreemd genoeg beschrijft Chantal dit niet als een heel vervelende periode. "Ik vond het wel leuk, want we waren bezig met onze toekomst. We lieten eitjes invriezen in Zwolle. Het zelf spuiten met hormonen ging me ook makkelijk af. Ik had daar op dat moment helemaal geen moeite mee. Als ik er nu aan terug denk, vind ik het wel heftig."

Chemokuren

Anderhalve maand na de diagnose begonnen de behandelingen tegen de tumoren. "Eerst twintig weken chemokuren. De eerste vier waren heel heftig, die sloegen in als een bom. Toch verdroeg ik ze goed. Had niet echt kwaaltjes. Ik had erger verwacht. Bovendien werd het zomer, we gingen het mooie weer tegemoet. Lekker naar buiten, wandelen. Genieten van m’n dochter, die net begon te lopen."

Tekst gaat verder onder de afbeelding

Inmiddels zijn er betere tijden aangebroken voor Chantal Bekhuis  (Foto: Chantal Bekhuis)
Inmiddels zijn er betere tijden aangebroken voor Chantal Bekhuis (Foto: Chantal Bekhuis)

De zomerperiode kwam ze goed door, tot en met de laatste chemokuur in de bouwvak. "Er waren momenten dat ik minder energie had, maar ik deed aan alles mee. Feestjes, barbecues. Ik kon overal mee naartoe."

"Fluffy was mijn masker"

In die periode was haar pruik haar grote vriend. Al op de dag van de tweede chemokuur begon Chantals haar uit te vallen. "Dat was echt een heel naar moment. De ergste dag in het hele traject. Ik kamde en ik kamde en ik kamde. Telkens kwamen er haren mee. Ik heb het dezelfde dag in het ziekenhuis laten afscheren. Daarna direct de pruik op en door naar de chemo."

Ik kamde en ik kamde en telkens kwamen er haren mee
Chantal Bekhuis

Later op die dag zat ze bij haar ouders aan tafel te eten. "Dat doen we elke donderdag. Mijn zus en zwager zijn er dan ook. Ik zat naast mijn zus. We zijn echt twee dikke vriendinnen. Maar ze had niet in de gaten dat ik een pruik droeg. Die pruik was echt mijn masker. Als ik hem droeg zag niemand dat ik ziek was. Ik had er ook een bijnaam voor; Fluffy. Vaak lag Fluffy thuis in een hoek van de kamer, maar als ik de deur uitging dan ging Fluffy op. Heb ik me heel prettig bij gevoeld."

"Wat een topmensen"

De chemokuren kreeg Chantal in Almelo en Hengelo bij ZGT. Hoewel je anders zou denken, zag ze er nooit tegen op. "Ik vond het altijd gezellig daar, heel gemoedelijk. Ik heb er nooit een hekel aan gehad om naar de chemo te gaan. Dat kwam ook de mensen die daar werken. Echt... petje af. Wat een toppers. Zo grappig en uniek."

Antonie van Leeuwenhoek

Na de chemokuren liet Chantal zich opereren in het Antonie van Leeuwenhoek (AVL) in Amsterdam. "Daar konden ze direct een reconstructie doen. In het ZGT kunnen ze dat helaas niet en ik wilde niet plat blijven. Ik wil zwemmen met onze dochter, ik wil volleyballen. Ik ben nog zo jong. Dus ging ik voor een second opinion naar het AVL. Daar konden ze wel wat ik wilde: de tumor verwijderen en direct een reconstructie met siliconen. Het enige nadeel was dat ik dan ook de bestralingen in Amsterdam moest doen. Zestien werkdagen op en neer naar Amsterdam. Ik had het er graag voor over."

Ook voor de doktoren en verplegers in Amsterdam heeft ze alleen maar goede woorden. "Ook hier allemaal topmensen. Ik ben blij dat ik daar naartoe ben gegaan.” Na de operatie moest Chantal achttien weken lang chemotabletten slikken. Daarna volgden de ritjes naar Amsterdam voor de bestralingen. “In het verwijderde weefsel zaten nog tumorcellen. De chemo had veel gedaan, maar niet alles weg gekregen. Ik kan nu wel zeggen dat ik er echt alles aan heb gedaan om de kanker uit mijn lijf te krijgen."

"Ik wil weer normaal zijn"

De strijd tegen de kanker is gewonnen. Het liefste wat Chantal nu wil is weer "normaal" zijn. Dat mensen haar weer zien als de vrolijke, positieve vrouw die ze is en niet als de zieke Chantal. "Ik heb ontzettend veel lieve mensen om me heen. Zonder hen had ik het niet gered. Ik ben ongelooflijk verwend de laatste tijd. Krijg nog steeds berichten en bloemen, maar ik verlang weer naar het normale."

De kanker heeft zelfs iets goeds gebracht in haar leven. "Ik besef goed dat het allemaal anders had kunnen aflopen. Ik geniet nu veel meer van de kleine dingen. Wel jammer dat je daar eerst iets ergs voor moet krijgen. Ik hoop dat ik kan blijven genieten van de mooie momenten. Niet dat straks alles weer op de automatische piloot verder gaat."

Salto

"Als het leven je laat struikelen, maak er dan een salto van", zegt ze terwijl ze op haar telefoon een afbeelding met die tekst laat zien. "Dat was de afgelopen maanden mijn motto. Een vriendin appte de tekst kort na de operatie. Ze vond de tekst bij mij passen. Daar heeft ze wel gelijk in ja, haal alles eruit wat er in zit."

Tekst gaat verder onder de afbeelding

De tekst die een vriendin aan Chantal appte (Foto: Chantal Bekhuis)
De tekst die een vriendin aan Chantal appte (Foto: Chantal Bekhuis)

Chantal is wat ze noemen een survivor, iemand die kanker heeft overwonnen. Het herstel valt haar zwaarder dan verwacht. "Ik vind deze periode moeilijker dan de periode van de behandelingen."

Als het leven je laat struikelen, maak er dan een salto van
Chantal Bekhuis

Samenloop voor Hoop

De Samenloop voor Hoop kan wat dat betreft een helende rol spelen, verwacht Chantal. "Iedereen in mijn omgeving zei dat ze mee willen doen. Niet 100 procent om mij, maar wel door mij. De buren hebben een team opgezet, de volleybal, de kameraden, familie. En ze zijn allemaal heel fanatiek."

Chantal is straks eregast. "Ik ben gevraagd om mee te doen aan de openingsceremonie en ik heb ja gezegd. Ik kijk er echt naar uit. Ik hoop dat ik mensen inspireer. Heb er echt zin in, meer met een lach dan met een traan. Dat eerste past toch beter bij me. Als het leven je laat struikelen, maak er dan een salto van."

Heb je een nieuwstip of nieuwe informatie? Tip de redactie via een WhatsApp-bericht: 06 - 57 03 33 33.

Deel dit artikel: