Loopbrug MST verdwijnt: "Elke stap op die brug, was dichterbij de dood van onze zoon"

De loopbrug van het ziekenhuis MST verdwijnt. Vijf jaar geleden was het de plek waar Monique en Lourens hun zwartste herinneringen kregen. Nu de brug verdwijnt, blikt Monique terug op de onheilsdagen in Enschede. Een hartverscheurend verhaal van twee ouders die voor een moeilijke beslissing kwamen te staan. "Die brug is de zwaarste gang die je ooit gelopen hebt"

Het is de zomer van 2015. Monique en Lourens wonen met hun twee zoons, Jordy en Stan in Warnsveld. Stan heeft net zijn eindexamen gehaald en bereidt zich voor op een studie aan Hogeschool Saxion in Enschede. Hij is een fanatiek tafeltennisser en net nieuw lid van de vereniging DTS in Enschede. Tijdens de derde training gaat het helemaal mis. 

Telefoontje 

In hun woning in Warnsveld laat Monique de foto zien van haar zoon Stan. Een grote jongen met een intelligente blik. Zestien is hij als hij op woensdag 4 juni met de trein richting Enschede gaat. "Dat deed hij zelf, omdat hij graag bij die tafeltennisvereniging wilde trainen, op een paar honderd meter bij zijn nieuwe school vandaan. En toen kregen we dat telefoontje."

Stan valt tijdens de training. Zomaar, zo lijkt het, maar al gauw blijkt dat hij een hartstilstand had. "Ze zijn nog een uur bezig geweest met reanimeren. Daarbij hebben zijn hersens behoorlijk wat schade opgelopen." Monique en haar man komen na een rit uit Warnsveld het ziekenhuis ingerend. "En dan moet je apart in zo'n kamertje en hoor je 'het ziet er niet goed uit'."

Orgaandonatie

Stan raakt in een coma. Al snel wordt duidelijk dat hij geen enkele hersenactiviteit meer heeft. En dan komt een bizar toeval aan het licht. "Twee dagen daarvoor had Stan een foldertje over orgaandonatie tussen de folders weggeplukt. Hij had het gelezen en bij ons aangegeven dat hij dat graag wilde." Monique en Lourens beslissen dat ze de organen van Stan graag willen doneren. 

In overleg met de artsen wordt het moment gepland dat Stan van de beademing gehaald wordt. Omdat er daarna een operatiekamer beschikbaar moet zijn om de organen te oogsten, is zo'n moment vaak midden in de nacht. Ook dit keer. "We hebben om 2 uur onze wekker gezet en toen moesten we van de familiekamer aan de ene kant van het ziekenhuis, over de brug, naar de IC aan de andere kant."

Doodstil op de brug

Nog steeds krijgt Monique een klomp in haar maag als ze aan de brug denkt. "Het is midden in de nacht, doodstil op straat, af en toe rijdt een auto langs. Je loopt daar met z'n drieën hand in hand. Mijn man kon zich het galmen van onze voetstappen nog zo herinneren." Er leek voor Monique geen einde aan de tunnel te komen. "Je hebt momenten dat je het liefst om zou draaien, maar je weet dat er geen andere optie is."

Stan overlijdt die nacht. Later hoort Monique dat met zijn nieren twee zieke mensen geholpen zijn. "We zijn bij dat hij op deze manier nog mensen geholpen heeft." Dat de brug verdwijnt, geeft geen troost. "Het is het einde van de brug, maar de herinnering verdwijnt niet." Ze heeft geleerd om met het verlies te leven. "We kunnen weer lachen, leuke dingen doen. Maar het wordt zonder hem nooit meer hetzelfde."

Herinnering levend

RTV Oost vroeg op Facebook mensen met verhalen over de loopbrug van het ziekenhuis MST om te reageren. Er kwamen talloze reacties op, waaronder het verhaal van Monique. "Het vertellen over Stan houdt zijn herinnering levend. Mensen durven soms niet met mij over hem te praten, omdat ze bang zijn dat het pijn doet. Maar het doet juist pijn als er niet meer over hem gepraat wordt."

Heb je een nieuwstip of nieuwe informatie? Tip de redactie via een WhatsApp-bericht: 06 - 57 03 33 33.

Deel dit artikel: