Zo vader, zo zoons: familie Haarhuis uit Geesteren zet eeuwenoude midwinterhoorntraditie voort

Vanaf de eerste adventszondag is 'ie weer te horen. De midwinterhoorn. December is een drukke maand voor blazers, maar vooral voor de familie Haarhuis uit Geesteren. Vader Marthijn, zoon Lars (12) en zoon Jurre (10) zijn alle drie midwinterhoornblazers. Het begin van een familietraditie.

"Ik ben de eerste in de familie die iets met midwinterhoornblazen doet", aldus Marthijn Haarhuis. Zelf blaast hij al sinds z'n achtste, maar niet omdat zijn vader hem dat heeft geleerd. "Ik woonde toen nog in Harbrinkhoek. Daar had ik een buurman en die blies op de midwinterhoorn."

Allereerste midwinterhoorn

Die buurman had volgens Marthijn twee rechter handen. "Hij kon van alles maken. Mijn vader heeft toen ergens uit een houtwal een boomstam gehaald en aan mijn buurman gevraagd of hij daar een midwinterhoorn van kon maken. Toen kreeg ik voor sinterklaas mijn eerste hoorn cadeau."

Het volle, donkere geluid van de hoorn. Dat blijft, na járen blazen, onveranderd mooi. "'s Avonds na het eten ging ik blazen en de buurman van wie ik het geleerd had, blies dan terug. Dat was ons communicatiemiddel."

Zo vader, zo zoons

Dat zijn zoons de liefde voor de eeuwenoude Twentse traditie ook voelen, is voor Marthijn heel bijzonder. "Als ik 's avonds buiten blaas dan horen de jongens dat en willen ze het ook proberen. Je stimuleert ze een beetje en als ze de traditie dan helemaal overnemen is dat gewoon prachtig mooi."

Maar beide zoons pushen, dat heeft Marthijn nooit gedaan. "Als je mensen moet overtuigen, werkt het niet. Het moet echt uit henzelf komen. Ze moeten er zelf liefhebberij aan hebben."

Elke dag oefenen

Die liefhebberij zit diep bij de jongens. Overal gaan ze met z'n drieën naar toe. Van demonstraties tot kerstmarkten, december is een bomvolle maand voor midwinterhoornblazers. Maar ondanks alle verplichtingen, blazen Lars en Jurre alsnog elke dag. Ook al is het maar een half uurtje. 

"Je ziet die hoorn in de hoek liggen en als ik dan niks te doen heb, ga ik er toch even op spelen", zegt de 12-jarige Lars lachend. Ook de 10-jarige Jurre is in deze periode vergroeid met z'n hoorn. "Ik blaas sowieso elke dag wel even."

Gouden Hoorntje

En oefening baart kunst. Jurre won vorig jaar het Gouden Hoorntje, een prijs voor de beste junior midwinterhoornblazer. Hij deed voor het eerst mee, maar was goed voorbereid. "Ik kan niet zo goed tegen m'n verlies, dus daarom had ik veel geoefend."

Dat zijn zoons de midwinterhoorntraditie zo serieus nemen, doet vader Marthijn deugd. "Het is mooi om te zien dat de traditie voortgezet wordt." Maar als de familietraditie na z'n zoons al ophoudt, kan hij daar best mee leven. "Op dit moment is het voor mij al een familietraditie. Als het midwinterhoornblazen zelf maar blijft voortbestaan."

Heb je een nieuwstip of nieuwe informatie? Tip de redactie via een WhatsApp-bericht: 06 - 57 03 33 33.

Deel dit artikel: