Door Mirjam Haven

Iets na half vijf komt een melding binnen. We zitten midden in het tv-interview met ambulancebroeder Martin van der Zwan als zijn porto piept. Hij fronst. Een vermoedelijke zelfmoordpoging bij het spoor. We moeten nu weg.

Martin van der Zwan krijgt tijdens het interview een oproep (Foto: RTV Oost) Martin van der Zwan krijgt tijdens het interview een oproep


Ik pak mijn statief en camera in. Ondertussen vliegt Joanneke Sanderman, politieagent en vanavond toegewezen aan team Streettriage, richting de auto. Inge Westerhoff, sociaal psychiatrisch verpleegkundige, grijpt snel haar laptop en telefoon en duikt ook achterin de auto, een felgele Volkswagen, uitgerust als een ambulance met zwaailicht en sirene.

De sirene moet aan
En dat is maar goed ook, blijkt als we even later de snelweg op schieten. Het verkeer loopt vast en het is nog wel een paar kilometer rijden voordat we bij het incident zijn. Martin moppert: “Dit gaat zo nog wel even duren, zo zijn we er nooit op tijd.” Joanneke zit achter het stuur en knikt instemmend. De sirene moet aan.

Het gaspedaal wordt diep ingedrukt (Foto: RTV Oost)Het gaspedaal wordt diep ingedrukt

Na een melding bij de meldkamer gaat het gas erop. Met gillende sirenes stuiven we over de snelweg. Intussen overleggen Joanneke, Inge en Martin bijna non-stop. “Weten we al om wie het gaat?” vraagt Inge vanaf de achterbank. Ze start haar laptop op, die even dienst weigert. Ze kijkt me aan. “Als ik zo de gegevens heb, kan ik opzoeken of ze bekend is in de GGZ.”

Drie disciplines 

En dat is een van de redenen waarom het project Streettriage zoveel meerwaarde heeft, vindt Joanneke: “Je kijkt bij elkaar in de keuken. We zijn met drie disciplines op pad, we kunnen met elkaar overleggen en snel handelen.” De auto’s voor ons vliegen aan de kant bij het horen van de sirene. We schieten nu flink op, maar hebben nog geen idee hoe ernstig de situatie ter plekke is.

"De eerste keer dat ik met zwaailicht reed, klapperden mijn kiezen in mijn mond"Inge Westerhoff, sociaal psychiatrisch verpleegkundige


Nadat Martin een collega van Joanneke heeft gesproken, komen ze er achter dat de patiënt in kwestie al een geschiedenis heeft met zelfmoordpogingen. Intussen knalt Joanneke professioneel dwars over de rotonde en haalt zo nog een paar auto’s in. Inge is intussen aan de telefoon en stoot nog net niet haar hoofd: “Sorry wat zei je? Ik kon je even niet verstaan”, zegt ze tegen haar collega aan de andere kant van de lijn.

Onderweg verzamelt sociaal psychiatrisch verpleegkundige Inge Westerhoff informatie (Foto: RTV Oost)Onderweg verzamelt sociaal psychiatrisch verpleegkundige Inge Westerhoff informatie

Nadat ze ophangt: “Dit is voor mij de eerste keer met sirene. Ik weet dat een collega zei, de eerste keer dat ik met zwaailicht reed, klapperden mijn kiezen in mijn mond.” Nou, dat klopt inderdaad.


Intussen is het spoor in de verte al zichtbaar. De patiënt zit in in de berm, Inge heeft de naam van haar begeleider bij een psychiatrische instelling al doorgekregen. “Die zit al bij de patiënt thuis. In dit geval hebben we dus meteen een plek om de patiënt naar toe te brengen.”

Wij mochten mee met het nieuwe hulpteam verwarde personen: dit gebeurde er (Foto: RTV Oost)Inge en Martin helpen de man, die vrijwel direct naar huis kan worden gebracht.  

Goed onderdak geven
Dat is niet altijd zo, maar al veel beter dan in het verleden, vertelt Martin: “Als ik solo als ambulanceverpleegkundige op pad was, had ik altijd heel veel moeite om mensen met een psychose, of een ander psychiatrisch beeld, goed onderdak te geven.”

Een politiecel in het arrestantencomplex in Borne is dan niet zo geschikt, maar door de samenwerking met GGZ-verpleegkundige is de toegang tot die ‘tak van sport’ een stuk makkelijker.


Nadat de patiënt thuis is afgezet evalueren Joanneke, Inge en Martin de uitruk. Het is inmiddels zes uur geweest en een stuk rustiger op de weg. De adrenaline heeft er bij mij ingehakt na de spoedrit. Voor de drie leden van het team zit de avond er nog niet op: gemiddeld rukken ze zo’n vier keer per avond uit. Ik ben blij dat ik naar huis kan.

Zevenhonderd meldingen in drie maanden
Streettriage Twente is een pilotproject dat loopt tot het einde van dit jaar. De afgelopen drie maanden kwamen er in Twente ruim 700 meldingen binnen van mensen met verward gedrag. Het aantal meldingen is de afgelopen jaren in Overijssel forst gestegen.


Wat er na 31 december gebeurt met deze pilot? Dat is nog niet duidelijk, want de pilot kost geld dat nu nog deels van de rijksoverheid komt. Er moet worden gekeken of de verschillende ketenpartners (de Twentse gemeenten, politie, Ambulance Oost en GGZ-instellingen) geld over hebben voor een vervolg.

Bekijk de volledige reportage:

Loeiende sirenes en klapperende tanden: dit maakt het team van Streettriage Twente mee

Heb jij hulp nodig?
Dan kun je contact opnemen met Stichting 113Online via 0900 0113 (24/7 bereikbaar) en 113.nl.

Heb je een nieuwstip of nieuwe informatie? Tip de redactie via een WhatsApp-bericht: 06 - 57 03 33 33.