Wakker worden Barend Kleyne Snuverink Foto: RTV Oost
donderdag 2 maart 2017 | 09:00 Laatst bijgewerkt: 9-3-2017 | 10:17
  • Foto 1 foto

De hal is nog leeg. Achter de gesloten deur hoor ik een oude vrouw roepen. Wat ze roept is onduidelijk. Ze is haar woorden kwijt. Alleen 'ja' en 'nee' weet ze nog goed te zeggen. Daardoor kan ze nog wel aangeven wat ze wil, als je het haar vraagt. Denk ik.

Dan schuifelt een oude, vriendelijke heer in pyjama door de geel gekleurde hal. Hij rammelt aan een deur. Er komt geen beweging in de klink. "Hij doet het niet...", mompelt hij tegen zichzelf. Hij heeft niet in de gaten dat ik hem film. Totdat hij opkijkt en het logo van RTV Oost op mijn camera ziet. Hij leest. "...R..T..V...". Hij kijkt me niet-begrijpend aan. Hij grinnikt naar mij. Dan zoekt zijn oog de klink van de deur weer. Waarom die deur niet open wil, snapt hij niet. Maar het beïnvloed zijn humeur niet. Hij zet gemoedelijk zijn zoektocht naar de juiste deurklink voort.

 

De mensen die hier wonen, herkennen mij niet. Ook al film ik er al een paar dagen. Als ze mij tegenkomen lachen ze vriendelijk naar de camera. Zo hebben ze dat als kind geleerd. Dat zit in het geheugen gebakken. En al zijn ze nog zo triest, als ze de lens herkennen, komt er een glimlach. Om hun echte leed te verdoezelen. Gok ik. Zeker weten doe ik het niet. Zij kunnen hun gedachten niet uiten, ik kan hun gedachten niet lezen.

 

Drie uur 's middags wordt ALS-patiënt Barend Kleyne Snuverink pas wakker. Hij woont in het hospice, zijn laatste thuis. Eigengemaakte schilderijen omringen zijn bed. Hij was een fanatiek schilder en kok. Maar nu laten zijn handen en armen hem in de steek. Er hangen foto’s aan het prikbord van zijn grote passie, wielrennen. Ook dat is verleden tijd. Hij wil graag meewerken aan deze serie. Hij wil dat deze heftige ziekte, waarbij steeds meer spieren uitvallen, bekend wordt. "Het is een levensbeëindigende ziekte waar veel te weinig over bekend is", vertelt hij hijgend. Ademhalen gaat moeilijk. Als hij wakker wordt en van de beademing wordt gehaald, moet hij eerst het slijm uit zijn keel weg hoesten. Maar vandaag lukt dat niet. Hij heeft de kracht er niet voor. De spieren in zijn middenrif zijn niet sterk genoeg. Zijn zus en zwager helpen hem zoveel als mogelijk, maar hebben het er wel erg moeilijk mee. Ik wil me niet eens voorstellen hoe het is om in hun schoenen te staan…

 

Het verpleeghuis, de laatste plek waar mensen wonen. Sommigen weten dat, anderen willen graag weer naar huis. Maar hier is hun laatste thuis. Hier valt de regie weg. Voor hen en voor mij als televisiemaker. Net als de mensen voor mijn lens, laat ik het gebeuren, zoals het komt. Het kan niet meer anders.  

Jauke Boerdam

Voor de serie 'Ken ie mie nog' filmde programmamaakster Jauke Boerdam het dagelijkse leven in verpleeghuis Het Dijkhuis in Borne. De serie zie je elke dinsdag bij TV Oost om 19.20, 21.20 en 23.30 uur. Aflevering gemist? Terugkijken kan hier.

Meer lezen over:

Ken ie mie nog?

  • 2017 Want erkenning, dat doet er toe!
  • 2017 Tot De Dood of de arts ons scheidt.
  • 2017   “Mag ik een nachtje bij mijn demente vrouw slapen?”
  • 2017 Er is er een jarig
  • 2017 Eenzaamheid
  • 2017 Respect voor de nachtzuster
  • 2017   Vrijwillig blijven 
  • 2017 Dat bewoners mijn naam niet weten maakt me niks uit
  • 2017 Wakker worden
  • 2017 Bent u de zoon van mevrouw Sauer?
  • 2017 "Het doet zo zeer"
  • 2017 Ken ie mie nog; voorbereidingen op het filmen
Informatie