Wolvecamp en De Weerd. Het werd tijd​ Eef de Weerd en Theo Wolvecamp Foto: Archief: Henk Lassche
dinsdag 23 mei 2017 | 13:28 Laatst bijgewerkt: 24-8-2017 | 10:58
  • Foto 1 foto

Het werd tijd… dat beide heren te zien zijn in hun 'eigen' Rijksmuseum Twenthe. Ik heb het over de Hengeloërs Theo Wolvecamp (1925-1992) en Eef de Weerd  (1926-1989). Twee kunstschilders die onze trots verdienen om het oeuvre dat ze maakten en de invloed die zij hadden op vele kunstenaars na die na hen kwamen. Heuse Twentse Kunstgeschiedenis.

Kunstschilder Henk Lassche, ook uit Hengelo, is één van hen. Een kunstenaar die beïnvloed is, bedoel ik. Hij heeft beide schildersvrienden goed gekend in de laatste fase van hun leven. En veel van hen geleerd. Over materiaalgebruik, experiment met verf en doek, doorzettingsvermogen, wel of niet opnieuw beginnen of overschilderen. En vooral: respect voor de wijze waarop zij met het schilderen in hun leven omgingen. 

 

Theo Wolvecamp’s carrière nam al snel na de oorlog, waarin hij onderdook, een vlucht. Beide mannen gingen naar de kunstacademie in Arnhem. Theo kwam in Amsterdam gelijkgestemden tegen, Appel, Corneille en Constant, en stond met hen aan de wieg van de COBRA-groep, een experimentele groep schilders die zich los wilde maken van het verleden, de oorlog en alle regels die er waren. Vrij, de diepte in, schilderen als nooit te voren. Met succes. Eef maakte Arnhem ook niet af, hij vertrok naar een nieuw conflict: in Indië en liep nog meer oorlogslittekens op. Zijn leven liep uiteindelijk heel anders, vertelt zijn broer Albert, die nog leeft en nog steeds in Hengelo aan de Krabbenbosweg woont. De plek waar Eef, of Evert, zoals Albert zegt, opgroeide en er ook de laatste jaren van zijn leven woonde. Zonder steun van Albert had Eef niet tot het laatst kunnen doorschilderen. 

 

Eindelijk zeg ik. Worden de verhalen vertelt in het Rijksmuseum Twenthe. Maar let op: het zijn twee verhalen, twee verschillende schilders die buurjongens waren, als kind liever kunstboeken keken dan in de boom klommen, maar altijd weer elkaar tegenkwamen en de liefde voor verf en doek deelden. Henk Lassche deelt die ook, die liefde. Hij heeft op eigen kracht de afgelopen jaren verschillende exposities georganiseerd in het Rabotheater in Hengelo. En vertelde tientallen, misschien wel honderden geïnteresseerden keer op keer de verhalen. Over -onder meer- de Tukkers Wolvecamp, De Weerd, Henk Schuring, Riemko Holtrop,  Henk ter Horst, de Experimentele groep en alles wat daarop volgde. En het moet gezegd, Theo Wolvecamp was ook bij leven eens te zien in het Rijksmuseum Twenthe. Slechts één keer. Gelukkig kwam er erkenning op andere fronten, juist ook van verzamelaars. De liefde voor schilderkunst bleef. Eef de Weerd startte zelfs drie keer opnieuw in zijn leven. Ze leefden teruggetrokken en treden met zichzelf en de verf. Hadden slechts af en toe geluk in de liefde.  En Theo bleef niet alleen in de bibliotheek en in boeken kunst kijken. Hij bezocht zelf ook talloze exposities, genoot van het werk van anderen en nam het allemaal tot zich. Liet zich ook zo inspireren om zelf weer verder te kunnen. 

 

Duidelijk is: de schildercarrières van de ooit kleine buurjongens liepen niet gelijk op. Maar bijzonder is dat de paden van Wolvecamp en De Weerd elkaar steeds weer kruisten. Twee buurjongens die levenslang van de schilderkunst hielden. En daarin succesvol wilden zijn… 

 

Ik loop met Henk Lassche en Albert de Weerd, de broer van Eef door de tentoonstelling vol verhalen… Kijk maar zondag in OverUIT de Kunst om 11.35, 12.35, 14.35, 16.40, 17.20, 18.20, 19.20 en 20.20 uur uur. 

 

Dit zijn eerdere afleveringen:  

Theo Wolvecamp I 

Theo Wolvecamp II

Eef de Weerd

Inga Tjapkes

OverUIT de Kunst

  • 2 aug Weblog: Interessante creatievelingen in de race voor de Cultuurprijs Overijssel 2018
  • 19 jul Weblog: Kippenvel van de drie genomineerden voor de Talentprijs Overijssel
  • 12 jul Weblog: DE MAN, mannelijk naakt in vele gedaanten
  • 6 jul Weblog: Modeontwerpers, een beroemde violist én een regisseur van spektakelstukken genomineerd
  • 18 jun     André Manuel probeert zijn nieuwste voorstelling Dreejklezoew uit bij Oerol
  • 14 jun Weblog: Alles is voor mij aanleiding om een schilderij te maken
  • 8 jun Weblog: Hoe Muziekgod Pan op het dak in Enschede terechtkwam...
  • 31 mei   Weblog: Beestjes, die kriebelen en zoemen en friemelen
  • 25 mei   Weblog: Derde Art Brut biënnale met achthonderd kunstwerken, van meer dan honderd kunstenaars
  • 10 mei Blog: De Wilde Deerne: het mega spektakel in Zwolle dat mensen met elkaar verbind
  • 26 apr Blog: Ik denk dat ik een soort Peter Pan ben, altijd dicht bij mijn kind-zijn gebleven
  • 19 apr Blog: De glaskunstwerken van Bernard Heesen, prachtig of foeilelijk?
  • 5 apr Blog: Sondheims muziekstukken geven je het echte Broadway-gevoel
  • 13 apr   Blog: Over kunst doen vaak heel veel mensen moeilijk... flauwekul!
  • 22 mrt   Blog: Er zit een geheim in Bach's Matthäus Passion
Informatie